ΜΕΤΩΠΟ!

Είναι κανείς εδώ;

Πόλεμος επιδημίας.

Παράδεισος ανησυχίας.

Δεύτερος άνεμος ξανά.

Γυναίκες στο μέτωπο μπροστά.

Στρατιώτες στη φωτιά.

Άνθρωποι στην πυρά.

Πόσοι είναι;

Έβαλαν κορώνα στον ιό.
Το θέατρο που ξεκινά.

Μανάδες και παιδιά.

Νέοι γέροι και μωρά.

Να μην περάσουν οι ιοί.
Στης ζωής τη βόλεψη.

Που είναι ο ιός;

Εμβόλιο να φύγει μακριά.

Ομίχλης καπνογόνα τυφλά.

Θολό τοπίο η συνωμοσία.

Κόλλησε την υποκρισία.

Έρχεται η άνοιξη ξανά.
Λόγο τιμής.

Δε ζυγώνει ο χειμώνας.

Συνεχίζεται ο αγώνας.
Ένας κόσμος δίχως χώρα.

Ποιος ιός μας ακουμπά;

Φαντάσου έναν κόσμο όπου μπορούμε να κοιμηθούμε με χαρά μια νύχτα και να ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα χωρίς να ανησυχούμε. Και κάθε μέρα να αποτελείται από τίποτα, αλλά από άπειρες περιπέτειες, όπου θα υπάρχει κάτι καινούργιο για να ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ!

Σ' ένα δωμάτιο ξεχασμένο.

Ένα ράφι προεξέχει από τον τοίχο.

Στεκότανε εκεί από παλιά μια κούκλα.

Τα μάτια της γεμάτα ήταν με ελπίδα.

Και μια επιθυμία είχε για να παίζει.

Τα άκρα της λεύτερα, σαν αληθινό κορίτσι.

Αλλά με τον καιρό γίνανε δύσκαμπτα.

Δε μπορούσε πλέον να γελάσει.

Καταστράφηκε σε κομμάτια.

Στην αρχή έσπασε το όνειρο.

Ύστερα έσπασε την ψυχή της.
Σπασμένη πια, σαν μια κούκλα πορσελάνης.

Μπερδεμένη στο νόημα της φροντίδας και της αγάπης.

Το απαλό της δέρμα σκισμένο από τον κόσμο που τη χάραξε.

Με κάποιον τρόπο θα ήθελε να είχε διορθωθεί.

Μα κανένας δεν έρχονταν στο μοναχικό της ράφι.

Κανένας δεν είδε τα δάκρυα της.
Κανένας δεν είδε τη θλίψη της.

Κανένας δεν είδε τον πόνο της.

Όλοι όμως είδαν τα λάθη της.
Και κανένας δεν ήθελε να την έχει.

Ζητούσε να ληφθεί από το σκοτάδι και να μη δει ποτέ το φως.

Σπασμένη, κανένας δε μπορεί να τη διορθώσει... κανένας!
Αφού κανένας δεν έδωσε σημασία στο κουτί της.
"ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ"... στην ιδανική φυλακή της.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ!

Το ταξίδι της ανθρωπότητας ήταν δύσκολο. Γεννήθηκαν αυτοκρατορίες που αγαπήθηκαν και χάθηκαν. Έφτασες στα αστέρια, έχτισες τη δική σου αυτοκρατορία, έζησες στην ειρήνη, έζησες στον πόλεμο ώσπου η αυτοκρατορία σου έπεσε. Δημιούργησες, φαντάστηκες, αισθάνθηκες και ήσουν δυνατός μπροστά στην αναπόφευκτη καταστροφή. Γέλαγαν και έκρυβαν στο έδαφος την περιφρόνηση τους. Δεν έκλαψες μπροστά στην ήττα. Αν και έχασες, η κληρονομιά σου θα λάμψει μέσα από τις άλλες γενιές που συνάντησες. Το βάρος σου είναι αβάσταχτο και η καρδιά σου πέτρα. Η ψυχή σου κοίλη και το πρόσωπο σου αλμυρό με δάκρυα. Έμεινες και θα θυμάσαι. Γιατί είσαι ο τελευταίος.

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!

Γεια σου! Μια στιγμή. Μας δίνεται μόνο μια στιγμή. Αυτό θα σου φαίνεται μικρό. Μπορεί να σου φαίνεται και ασήμαντο. Αλλά είναι μια στιγμή. Κι όμως, χρειάζεσαι μόνο μία. Σε μια στιγμή το σύμπαν δημιουργήθηκε. Σε μια στιγμή η πορεία της ανθρωπότητας άλλαξε. Σε μια στιγμή οι ζωές αλλάζουν ανεπανόρθωτα. Σε μια στιγμή μπορεί να συμβεί τόσο καλό. Σε μια στιγμή οι άνθρωποι τελειώνουν. Σε μια στιγμή ο ουρανός γίνεται γεμάτος σκοτάδι. Σε μια στιγμή οι ατομικές βόμβες ισοπεδώνουν. Σε μια στιγμή μπορεί να συμβεί τόσο κακό. Σκέψου τι θα μπορούσες να κάνεις αν είχες δυο στιγμές. Ή τρεις. Ίσως και ένα λεπτό. Σκέψου τώρα τις δυνατότητες σου για κάτι καλό, σε μια ζωή που αποτελείται από αυτές τις στιγμές. Μονάχα σκέψου! Ο τρόπος που ξοδεύεις τις στιγμές σου εξαρτάται από σένα! Σ' αγαπώ!

ΧΕΙΜΩΝΑΣ!

Όταν ο χειμώνας θα αφήσει τα ίχνη του με το χιόνι.

Οι ανάσες των δράκων δε θα σε ζεσταίνουν στο δωμάτιο σου.

Όταν ο χειμώνας θάρθει με όλη του τη δύναμη.

Μόνο οι λύκοι θα ουρλιάζουν τη νύχτα.

Όταν ο χειμώνας θα καλπάσει και η γη θα αρχίσει να τρέμει.

Οι πλανεμένοι άνθρωποι θα σαπίσουν και θα μαραθούν.

Όταν ο χειμώνας θα σύρει από πάνω σου τις σκιές.

Δε θα ανθίσουν τα τριαντάφυλλα από τα λιβάδια.

Όταν ο χειμώνας θα προκαλέσει χάος στη γη.

Δε θα υπάρχουν φίδια στο χώμα.

Όταν ο χειμώνας θα κατέβει για να πολεμήσει.

Δε θα ακούσεις τα λιοντάρια να βρυχώνται.

Όταν ο χειμώνας θα βάλει τα δυνατά του για να αποδώσει.

Τα ελάφια δε θα βόσκουν στα χορτάρια.

Όταν ο χειμώνας θα φέρει μόνο ζοφερή ζωή.

Τα ψάρια θα παγώσουν εκεί που κολυμπούν.

Όταν ο χειμώνας θα κουβαλήσει φθορά και απελπισία.

Δε θα υπάρχουν γεράκια να πετάνε στον αγέρα.

Όταν ο χειμώνας θα παλέψει ως το τέλος του.

Δε θα υπάρχουν πια νεράιδες στα ποτάμια.

Υ.Γ.: Εσύ... ποιο χειμώνα αντίκρυσες;