ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΑΙΦΝΙΔΙΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΝΑΡΧΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

10 Ιανουαρίου 2021

ΑΓΑΠΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑ!

Αγαπάω τη μοναξιά μου επειδή ακούει τις εκκλήσεις μου. Αγαπάω τη μοναξιά μου επειδή κρατάει τις υποσχέσεις της. Αγαπάω τη μοναξιά μου, γιατί νοιάζεται εμένα. Βουτάει στα άδυτα του νου για να μου χαρίσει την ελευθερία της. Έρχεται για να τακτοποιήσει τη σκέψη μου. Παραχωρεί το χώρο της για να κάνω ό,τι θέλω, χωρίς να ρωτάει την αιτία. Δε με συμπιέζει, ούτε με στενοχωρεί. Δε με κάνει να νιώθω καν μόνος μου, γιατί ξέρω ότι είναι παρούσα παντού. Άργησα να καταλάβω ότι δε μπορώ να λείψω για πολύ μακριά της. Την αφήνω πρόσκαιρα για λίγο, αλλά μετά ξανά την αποζητώ. Μεγαλώνουμε μαζί και μετατρέπω με την παρέα της, τις πιο δύσκολες στιγμές μου, σε όμορφες. Έχει γίνει πια η καλύτερη μου φίλη, που με προφυλάσσει από τις κακοτοπιές. Είναι το ασφαλέστερο και προσωρινό καταφύγιο που τρυπώνω, για να προστατευθώ από τα αναποδογυρίσματα που μου στέλνει η ζωή. Λειτουργεί σαν ένα καταπραϋντικό φαρμακευτικό σκεύασμα. Με λίγες δόσεις γαλήνης και σιωπής αναλαμβάνει την εσωτερική μου αποκατάσταση. Είναι ο κυματοθραύστης μου, που πάνω σ' αυτόν σκάνε όλες οι άσχημες διαθέσεις. Γίνεται το λιμανάκι μου, από όπου θα κινήσει το καινούργιο του ταξίδι κάποια άλλη διαδρομή. Για να ξεχνιέμαι, με φροντίζει στοργικά με τη δημιουργία της. Αποσπάει την προσοχή μου με διάφορες δραστηριότητες, πότε με τη μουσική, πότε με το περπάτημα, πότε με το γράψιμο, πότε με κάτι άλλο και αυθόρμητο. Όλο και κάτι θα μου προσφέρει για να μου απασχολήσει το μυαλό. Όταν τη χρειαστώ και την καλέσω, έρχεται αμέσως να με βρει. Την εμπιστεύομαι, γιατί όποτε θα γέρνω στον ώμο της, θα βρίσκεται πάντα εκεί να με ξαλαφρώνει από διάφορα βαρίδια. Αγαπάω τη μοναξιά μου, γιατί μοιάζει με μένα. Αγαπάω τη μοναξιά μου, γιατί λέει πολλά, χωρίς να λέει τίποτα. Αγαπάω τη μοναξιά μου, επειδή αγκαλιάζει τις επιθυμίες μου.

01 Ιανουαρίου 2021

ΩΚΕΑΝΟΣ!

Γεια σου! Κάθε πρωί που σηκώνεσαι, είναι πολύ πιθανόν τις περισσότερες μέρες να κάνεις λίγο - πολύ τα ίδια πράγματα. Ξανά και ξανά. Οι μέρες και οι εβδομάδες ξεθωριάζουν σε μήνες και χρόνια. Και πριν καλά - καλά το καταλάβεις, τα χρόνια που πέρασαν έχουν ήδη ξεθωριάσει σε ολόκληρες δεκαετίες. Οι δεκαετίες αυτές γίνονται μισός αιώνας και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς, ότι η μισή σου ζωή έχει ξεθωριάσει και αυτή σε απλές αθόρυβες αναμνήσεις. Πως έζησες; Αγάπησες αρκετά; Αγαπήθηκες; Εκπληρώθηκαν τα όνειρα σου; Έκανες ό,τι ήθελες να κάνεις; Η ζωή σου τελικά διαπιστώνεις, ότι είναι απλά μια σταγόνα βροχής σε έναν απέραντο ωκεανό. Σ' αγαπώ!

22 Δεκεμβρίου 2020

ΓΥΨΟΣ!

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από ένα φύσημα ανάσας, το οποίο ήταν καμωμένο με πολλά αντισώματα αγάπης. Φαίνεται όμως πως η ίδια η αγάπη έγινε ένα άπιαστο όνειρο και η πνοή της αποδυνάμωσε την ψυχή του και τον μόλυνε. Έτσι λοιπόν, με μια αλλόκοτη κίνηση πέταξε με μιας την οικειότητα της χειραψίας και την αντικατέστησε με εκείνη του ιταμού αγκώνα και της βάναυσης γροθιάς. Σκέπασε το φως ενός αξιότιμου φιλιού και τον ήλιο ενός γλυκού χαμόγελου πίσω από μια μακάβρια μάσκα για φίμωτρο. Αντικατέστησε τη ζεστή στοργική αγκαλιά με γάντια για χειροπέδες. Μέτρησε τα όρια της αποστασιοποίησης με τη μεζούρα της συναισθηματικής απομάκρυνσης. Αποδέχθηκε χωρίς δισταγμό και με άγνωστο φόβο να κλείσει τη μοναδική του αγάπη στη φυλακή. Καλύφθηκε με το μανδύα του Πόντιου Πιλάτου, για να ξεπλύνει την ένοχη συνείδηση του με το αντισηπτικό της μετάλλαξης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επέκρινε και λοιδορούσε όσους δεν συνέβαλλαν σε αυτό. Η χαρά του πια είναι έκδηλη, αφού ανακάλυψε την αφορμή για να υποταχθεί στην ασθένεια της αδιαφορίας. Στη μεγαλειώδη αγωνία του για να προστατευθεί ο κόσμος του, προτίμησε να θυσιάσει την αγάπη βάζοντας την στην απομόνωση και στο γύψο για να γλιτώσει το τομάρι του. Άφησε το σκοτάδι να σέρνεται ρίχνοντας τη σκιά του και ο πόνος να παίρνει την ελευθερία του. Στοχοποιεί κάθε αντίδραση για να καλύψει εγκλήματα αρρωστημένων μυαλών και με εντολές που γίνονται κυρώσεις, ησύχασε το συνειδητό του για να μην περάσει ως ο εχθρός της ζωής. Στον τελικό αγώνα της πίστης στην αγάπη έχασε τη μάχη στα πειθήνια SMS της σύγχυσης και της παράνοιας. Ήταν δύσκολο και πολύ, για να αντισταθεί στη μόλυνση των τελευταίων οχυρών. Αλλά χρειάζεται θάρρος και ανδρεία για να αντισταθεί με μια λέξη στους δαίμονες, που τον κρατούν μακριά από τη ζωή και που τον κάνουν να φοβάται και να λυπάται. Χωρίς όμως να το καταλάβει αιχμαλωτίστηκε, ώσπου σάπισε και βρώμισε. Έπαψε πια αγάπη να μυρίζει!

Υ.Γ.: Μια στιγμή στο χρόνο μπορεί να σε κάνει να χαθείς για πάντα. Κάθε μπαλκόνι όμως έχει και άλλη θέα. Από μακριά βλέπω να έρχεται η αγάπη, αρκεί να βρεθεί το δικό της εμβόλιο.

05 Δεκεμβρίου 2020

ΕΣΩΘΕΝ!

Μερικοί άνθρωποι αναρωτιούνται πως καταφέρνω να ξεδιπλώνω τέτοια έκφραση σε όσα σκέπτομαι και γράφω. Και το λένε αυτό όσοι με γνωρίζουν, βλέποντας ότι δε χρησιμοποιώ την ίδια γλώσσα στις συνομιλίες μου. Επειδή στις επαφές μου γίνομαι απλοϊκός και γήινος, φαίνεται πως διώχνω ανθρώπους από δίπλα μου. Όταν όμως σφραγίζω την ενέργεια για να γράψω, μεταμορφώνομαι σε μια μηχανή ή σε έναν εξωγήινο που δε βλέπει τίποτα μπροστά του και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να γίνει κατανοητός, χωρίς να χρειάζεται να δώσει άλλες εξηγήσεις. 
Το γράψιμο για μένα είναι ένα παράξενο συναίσθημα που με κάνει να εγκαταλείπω τα εγκόσμια και να ψάχνω στα σκοτάδια να βρω άλλους κόσμους. Να βουτάω στα απόνερα της απελπισίας. Στα απορρίμματα που αφήνει πίσω της ένα κενό και μια ψευδαίσθηση. Βρίσκομαι απέναντι σ' αυτό το χάος τόσο μόνος και χαμένος! Δε γράφω φαρμάκια για να αλλάξω κάτι στον κόσμο, αλλά ούτε κι αυτά τα κρατάω για μένα. Μουδιασμένα λόγια που βγαίνουνε χύμα από τον πάτο της νύχτας για να βρουν λίγη μέρα. Στη σιγαλιά μιας τρελής νύχτας ψηλαφίζω τις εκκρεμότητες, κολυμπάω στις ευθύνες, παραπατάω σε άγνωστους φόβους, ακροβατώ στην αδρεναλίνη, αναχαιτίζω τις ολιγωρίες, κομπάζω τις μελαγχολίες, καταπίνω τη σιωπή, δαμάζω τις ανησυχίες, διασχίζω τις πτυχές, ελευθερώνω τις αισθήσεις, πνίγομαι στις σκέψεις. Στο πειραγμένο μου μυαλό θα παραφυλάει η γωνία φθοράς και αφθαρσίας. 
Πιάνω μερικές φορές τον εαυτό μου να μη συμπεριφέρεται σαν φυσιολογικός άνθρωπος, επειδή αρνείται να ακολουθήσει τους πολλούς. Νιώθω ότι έχω ένα σώμα με όλα τα πράγματα εκεί και τη ζωή που το γεμίζει. Μια μαλακή, σιωπηλή ενέργεια που φτάνει κάπου μέσα μου απροσδιόριστα. Θα ήθελα να είμαι εκείνος που γράφει, γιατί ταιριάζω με τις αδυναμίες αυτές. Όσο προτιμώ όμως να φαίνομαι δυνατός, γίνομαι στο τέλος προβλέψιμος, αχώνευτος και βαρετός. Παλεύω καθημερινά με το τέρας της ψευδαίσθησης, γιατί μου λείπει πολύ αυτή η λογική. Καταβροχθίζω τις αποτυχίες μου και κρατάω ένα βάρος επίμονων σκέψεων που κολλάνε στο συνειδητό μου. Η συγκράτηση είναι η κρύπτη, για να χάσω τη μεγαλύτερη εικόνα που δε θέλω να δω. Εδώ πέρα μπορώ να αναπνεύσω για κάποιο χρονικό διάστημα, δίχως να νιώθω υποχρεωμένος να αμφισβητώ τα πάντα.
Κάθε φορά που ξεκινάω να γράφω, δε φαντάζομαι ποτέ ότι προκαλώ τόσο θόρυβο μέσα μου. Και ο θόρυβος αυτός γίνεται κρότος, ώσπου ταράζει τη γαλήνη της άχρωμης λίμνης και δίνει έτσι χρώμα στη σιωπή. Ξοδεύω λόγια αχόρταγα αυνανίζοντας τη μοναξιά μου με ρετάλια από εικόνες και σκέψεις, για να μείνω αποστειρωμένος από όσα αισθάνομαι. Δεν έχω ένα συγκεκριμένο θέμα, ούτε καν δημιουργικό λόγο, ούτε κάποιο στόχο. Έχω όμως σαν συνταγή όλα τα παραπάνω, που είναι ικανά να με σπρώχνουν να αποκτήσω το μεράκι και να βγάζω όσα θέλω, αλλά δε μπορώ να πω. Δε βλέπω καν τον εαυτό μου σαν φιλοσοφικό υποκείμενο. Με το γράψιμο απλά εκτονώνω την ψυχική μου ενέργεια. Η τέχνη της έκφρασης είναι η εκτόνωση της ψυχικής ενέργειας. Η ομορφιά της κάνει τα πάντα τόσο ξεκάθαρα στο εσωτερικό μου χαμόγελο! Αντί να έχω απέναντι μου κάποιον να μιλάω, εκτονώνομαι με ένα μολύβι σε ένα χαρτί. 
Βγαίνω εδώ επειδή δε θέλω να τα πω για να μ' ακούσεις. Εκείνη την ώρα νιώθω μικρός σα μια κουκκίδα με τόσο κρύο, που η καρδιά μου σπάζει και δεν αισθάνομαι καρδιακό παλμό. Οι ώρες τσιρίζουν αργά και το μυαλό μου αρχίζει να αποσυντίθεται με πάταγο. Κάπως έτσι ήρθαν στο φως και οι "ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΚΟΣΜΟΙ!", επειδή μιλάω για μένα και για σένα. Όχι. Εδώ μέσα δε θα βρεις την ευτυχία. Αντ' αυτού όμως θα βρίσκομαι σε κάποια γωνίτσα να παραφυλάω για να κρατάω σεκόντο σε ένα τέλος που θα σημαδεύει μια νέα αρχή. Να χαίρομαι στο κλουβί μου σαν ένα πουλί που φλερτάρει με την ελευθερία του. Να υποκλίνομαι σε ένα αύριο που έγινε χθες. Να τρεμοπαίζω με ένα κλικ ανάμεσα από αγάπες που πονάνε. Να εκλιπαρώ για να δώσω φόντο στην άχρωμη λίμνη μου. Να αγκαλιάζω έναν μυστικιστή κόσμο που με κάνει να αφήνω για λίγο το χαρτί με το μολύβι για χάρη μιας ολότητας. Και όλα αυτά να είναι τόσο προσωρινά!
Υπάρχουν στιγμές όπου οι σκέψεις σιγοβράζουν μέσα στα καζάνια των μισοσκόταδων, η καρδιά προσπαθεί να τις πυροδοτήσει και η ψυχή είναι έτοιμη να εκραγεί. Μερικές φορές ακούω τα κομμάτια του ουρανού να με μεταφέρουν σε μέρη που μπορώ μονάχα να ονειρευτώ. Φωτοβολίδες που ανάβουν με οινόπνευμα, ώσπου να σβήσουν στην αγκαλιά του Μορφέα. Αναρωτιέμαι τι είναι εκείνο που με κάνει να βρίσκομαι εδώ. Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να είχε σχέση με αυτό που κάνω, αλλά τα δάκρυα της ψυχής, μου έδειξαν το δρόμο για να γράφω. Γι' αυτό όποτε βραδιάζει βγάζω βόλτα τις σκέψεις μου, μήπως πάρουν λίγο από το φρέσκο αέρα που αναπνέω, για να δροσιστούν από τον καύσωνα που έχω μέσα μου. Γιατί με τη νύχτα πάντα τα βρίσκαμε. Κουράστηκα να περιφέρομαι άσκοπα στις νύχτες των άλλων. Γυρεύω στη σιωπηρή νύχτα τη βοήθεια, που θα με κάνει να δω ότι η αγάπη είναι ακόμα αληθινή.
Όταν αρχίζω να γράφω κάτι, θέλω να είμαι μόνος για να νιώθω περισσότερη εσωτερική ασφάλεια. Να νιώθω σαν ένας αυτόχειρας απατεώνας μιας πρόκλησης. Δεν ξέρω πως θα τελειώσω ή μάλλον δεν το σκέπτομαι καν. Αλλά όσο συνεχίζω, καταλαβαίνω πως αυτό το κάτι με πάει όπου θέλει. Κάποιες φορές κουνάω το χέρι μου για να λοξοδρομήσω τη σκέψη μου. Εκείνο όμως πάλι με βάνει στο δρόμο τον τραχύ. Δε δίνω τόση σημασία στον τίτλο του, αλλά μετά από μερικές περιπλανήσεις βλέπω ότι το αποτύπωμα που βγαίνει σε ξεβαμμένο τοίχο έχει σχέση με τη ΖΩΗ!

Υ.Γ.: Το δάσος μιλάει σε πολλές γλώσσες. Άκουσε καλά, αλλά μην απαντήσεις!

24 Νοεμβρίου 2020

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ!

Αυτό είναι.
Ήρθε η σιωπή.
Σε μια μακρινή γη.
Το τέλος των ημερών.
Τα δέντρα ψιθυρίζουν.
Τραγουδάνε ένα θρήνο.
Μια προφητεία το είπε.
Πως είναι το τραγούδι τους.
Ποιος κρατάει αυτό το έργο;
Η γη επανασχεδιάστηκε.
Ο ήλιος έγινε το φεγγάρι.
Ιστορία που εκπληρώνεται.
Η τελευταία ιστορία τελειώνει.
Εκπληρώνουν τη δική τους ιστορία.
Απόψε θα δοθεί η τελευταία μάχη.
Ανεξάντλητος ο αριθμός των εχθρών.
Αντικριστά οι μαχητές της ελπίδας.
Κοντράρονται με το αδύνατο.
Η έκβαση γνωστή.
Μα η προσπάθεια θα γίνει.
Η επιμονή θα κρίνει το αποτέλεσμα.
Επιστρέφοντας εκεί που έπρεπε να είναι.
Κάποιους τους πρόδωσε ο τρόμος.
Αλλά οι ιστορίες μεταδίδονται.
Για να γίνουν γνωστές.
Γι' αυτό είναι αστείο.
Πως οι καλύτερες ιστορίες.
Είναι εκείνες που χάνονται.
Έτσι γεννιέται ένας θρύλος.
 Και ξεκινάει μια προφητεία.
Όλα αρχίζουν από το "Τετέλεσται"!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...