ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΑΙΦΝΙΔΙΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

11 Δεκεμβρίου 2018

ΤΑΙΡΙΑΣΜΑΤΑ!

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους, αλλά από όσα μπορώ να αντιληφθώ όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, έχω καταλάβει ότι δε μπορώ να ταιριάξω με κανέναν. Δεν έχω βρει ακόμα το ιδανικό ταίρι και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ψυχοφάρμακο. Και δεν το λέω με δόσεις εγωισμού, αλλά και υποχωρήσεις που είχα κάνει, πάλι δεν κατάφερνα να κρατήσω τις ισορροπίες σε μια σχέση. 
Ένιωσα τον έρωτα και τη φιλία αρκετές φορές, αλλά το ταίριασμα στον έρωτα δε μπόρεσα να το αντιληφθώ. Αντί να ξαλάφρωνα από αυτή τη σχέση, όσο πέρναγε ο καιρός γίνονταν ένα καθημερινό βαρίδι. Μια πίεση που έφτανε μέχρι την απώλεια της ελευθερίας. Ταίριασμα για μένα είναι να κρατούνται οι ισορροπίες και από τις δυο πλευρές για να μην αισθάνεται ο ένας κατώτερος από τον άλλον ή ακόμα χειρότερα βαρύτερος από τον άλλον. Να μη βαραίνει και να μη βαριέται. Να νιώθει ελεύθερος και να μη σκέφτεται τι θα πει ή τι θα κάνει για χάρη μιας σχέσης. Να πνίγεται και να θυσιάζεται κάθε φορά για να αποδεικνύει τη δεδομένη αγάπη του.
Πιο πολύ έχω βαρεθεί να ακούω συμβουλές και οδηγίες όσο βρίσκομαι μέσα σε μια σχέση για το τι πρέπει να κάνω και πως πρέπει να περιφέρομαι και να επιστρέφω με τη σειρά μου όλα αυτά τα αρνητικά επιχειρήματα για χάρη μιας ανούσιας κουβέντας. Επιτέλους, πότε θα μάθουμε να δεχόμαστε τον άλλον όπως είναι; Οι ισορροπίες δεν έχουν κανόνες, είναι δυσδιάκριτες και διαφέρουν στους ανθρώπους. Και όταν βλέπουμε ότι βαρεθήκαμε και δε μας αρμόζει πλέον ή έστω χορτάσαμε από αυτή τη σχέση, να αποχωρούμε ήσυχα και ειρηνικά.
Περισσότερο τελικά βλέπω πως μου ταιριάζει το λίγο. Λίγο να βρίσκομαι από δω, λίγο από κει και λίγο με τον καθένα. Nα μην αγγίζω προπαντός τέτοια ανήσυχα θέματα που δεν οδηγούν πουθενά και να αφήνομαι στη διάθεση της όποιας όμορφης στιγμής. Έχω μεγαλώσει αρκετά και όσα θα γράφω εδώ μέσα, θα φτάνουν στη σκέψη σαν αέρας κοπανιστός. Τα μάτια παλιά τα έβλεπαν διαφορετικά και τότε μου άρεσε αυτή η περιπλάνηση. Πρόσωπα οικεία και ζεστά κρατούσαν τη σχέση ζωντανή. Έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε στις κρύες νύχτες μας. Βέβαια κάθε άνθρωπος είναι και ένα ξεχωριστό παράθυρο. Και όσο τελικά θα υπάρχει διαφορετική αντίληψη και οπτική τέτοιων θεμάτων, τόσο το ταίριασμα θα φαίνεται ακατόρθωτο.

25 Νοεμβρίου 2018

ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΜΥΣΤΙΚΑ!

Τα δεσμά ενός γάμου έχουν γίνει μηχανή παραγωγής συγκρούσεων. Η ιδέα του ταιριαστού ζευγαριού αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας και τρέλας. Το ιδανικό ζευγάρι θα αποτελεί ένας ανθρώπινος εσωτερικός πόθος, εφόσον θα λείπουν από το σενάριο οι ισορροπημένοι πρωταγωνιστές.

Η απουσία γίνεται ανάγκη όταν καταλαβαίνουμε ότι απλά δε χωράμε, αλλά μερικές φορές βοηθάει για να ευτυχίσει και ένας άνθρωπος! Και τότε όσα λόγια ειπώθηκαν πονάνε περισσότερο, αφού έχουν κάνει κομμάτια τις σκέψεις μας και οι όμορφες στιγμές που ζήσαμε, γίνονται ταυτόχρονα καπνός και όνειρα από την αρχή! Τα κομμάτια αυτά λοιπόν για να ξαναγίνουν λόγια και να πάρουν αξία, θα πρέπει να μπουν στη σωστή θέση. Μπορεί αργότερα να διαπιστώσουμε ότι έχουμε αδειάσει και καταναλωθήκαμε από αυτά. Στο χέρι μας όμως είναι να μην πέσουν σε λήθαργο και μας κοστίσουν μια ζωή!

Να ανεβαίνεις στα ουράνια και να μη σε νοιάζει αν θα πέσεις. Αμόλα το σπάγκο από τον εαυτό σου ψηλά για να αισθανθεί την αέρινη δίνη του έρωτα. Να νιώσει και να ερωτευθεί την κάθε στιγμή. Μπορεί να πληγωθείς ή να τσακιστείς, αλλά θα επιβιώσεις. Αν κοιτάξεις πιο πίσω θα δεις ότι ξανάκανες αυτή τη διαδρομή και επέζησες. Θυμήσου πόσο όμορφα πέρασες! Πόσες όμορφες στιγμές ρούφηξες! Για μια τρέλα, σε μια άλλη διάσταση της ζωής, ζήσε παράφορα!

Η αληθινή μουσική δε θέλει λέξεις, αφού ο ήχος της μεταδίδει τα συναισθήματα.

Το γράψιμο για μένα είναι ένα παράξενο συναίσθημα που με κάνει να εγκαταλείπω τα εγκόσμια και να ψάχνω στα σκοτάδια να βρω άλλους κόσμους. Να βουτάω στα απόνερα της απελπισίας. Στα απορρίμματα που αφήνει πίσω της ένα κενό και μια ψευδαίσθηση. Βρίσκομαι απέναντι σ' αυτό το χάος τόσο μόνος και χαμένος. Νιώθω μικρός σαν μια κουκκίδα με τόσο κρύο, που η καρδιά μου σπάζει και δεν αισθάνομαι καρδιακό παλμό. Οι ώρες τσιρίζουν αργά και το μυαλό μου αρχίζει να αποσυντίθεται με πάταγο. Γυρεύω στη σιωπηρή νύχτα τη βοήθεια, που θα με κάνει να δω ότι η αγάπη είναι ακόμα αληθινή.

Μ' αυτό το όνειρο θέλω να αποδράσω. Να είμαι δίπλα στη θάλασσα και όχι στον πάτο της.

Όταν πονάς και σφίγγεις τα δόντια, να δίνεις μορφασμό χαμόγελου!

Κοίταζα στον ουρανό να ξεδιψάσω από αγάπη, ώσπου ήρθες ξαφνικά από τη γη και πότισες το αίμα μου.

Με μια λέξη έκανες τη νύχτα, μέρα κι εγώ άνοιξα την αγκαλιά μου για να την υποδεχτώ. Έχουν και οι μαγικές στιγμές τις αδυναμίες τους.

Όταν έριχνες το όνειρο στη θάλασσα και απομακρυνόσουν, προσπαθούσα από τις όμορφες στιγμές που μου πέταξες να κρατηθώ.

Γιατί στενοχωριέμαι; Είτε μέρα είναι, είτε νύχτα συνεχίζω να ζω με τα λάθη μου. Δεν αλλάζει αυτή η συνήθεια.

Κάπου - κάπου ανοίγω την πόρτα της ψυχής μου, για να μπουν οι αδυναμίες μου να εξομολογηθούν.

Ταξίδι σε μια ακτή αδιάβατη, σε ένα όνειρο αταξίδευτο... σε ένα λαμπερό πυροτέχνημα. Υπάρχουν όμως μερικές απουσίες... θόρυβοι λευκοί, που γίνονται ανάγκη και μπαίνουν σφήνα στα διλήμματα. Κάνουν τη χάρη και παραχωρούν τη θέση τους σε αυτά.
Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, μια απουσία έχει μεγάλη δύναμη. Μπορεί να βοηθήσει, να προτρέψει, να αποφασίσει, να προσηλωθεί... ακόμα(και γιατί όχι)... να ευτυχήσει. Δείχνει σαν μια φωτεινή προθεσμία της ζωής, αφού όλα σε αυτήν έχουν ημερομηνία λήξεως. Στην πραγματικότητα όμως, δεν υπάρχει φωτεινή πλευρά!

Ο ρομαντικός άνθρωπος είναι μύθος ότι είναι αδύναμος. Με ένα άγγιγμα ή ένα χάδι μπορεί να διώξει οποιαδήποτε συννεφιά. Και αν ακόμα κάτω από τα σύννεφα λείπει το φεγγάρι, με τα χρώματα της καρδιάς του μπορεί να ζωγραφίσει άπειρα φεγγαρόφωτα. Έχει τεράστια δύναμη ψυχής!

Με το μίσος κινδυνεύεις να ηττηθείς.
Με την αγάπη πάντα κερδίζεις!

Αν κάποιος σε αφήσει στη μέση του δρόμου, εδώ θα είμαι για να με βρεις!

12 Νοεμβρίου 2018

ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ!

Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να βγω απ' αυτό το σώμα και να γίνω ένα με το σύμπαν, για να μην αισθάνομαι καμιά εξάρτηση. Είμαι εναντίον κάθε εξάρτησης, επειδή θολώνει το μυαλό και αιχμαλωτίζει την ψυχή. 
Λέγεται ότι η μεγαλύτερη τιμωρία όταν μετακομίσουμε στον κόσμο της σιωπής και της γαλήνης είναι η συνείδηση. Σε τούτον εδώ θα παραμένει κοινός παρονομαστής η ανικανοποίηση. Σε ο,τι και να κάνουμε ή να δίνουμε ή να παίρνουμε, ο μόνιμος εχθρός μας θα είναι το καλύτερο. Άλλοι το ονοματίζουν "δημιουργία", ενώ κάποιοι άλλοι θα το πουν "ενδιαφέρον". Μια άλλη μερίδα τολμηρών πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα και το ονομάζει "μονοτονία". 
Μήπως όμως δεν είναι αυτή η αλήθεια, αλλά έτσι θέλουμε να τη βαφτίζουμε για να δικαιολογούμε την απληστία μας; Θέλουμε αυτό, αλλά θέλουμε και το άλλο. Όταν καταφέρουμε να το αποκτήσουμε, δε θα σταματήσουμε εκεί, επειδή θα είναι αδύνατο να μας ικανοποιήσει. Έτσι θα πορευόμαστε αδιαφορώντας εάν αυτά που ζούμε είναι ικανοποιητικά, γιατί θα ψάχνουμε συνέχεια το κάτι παραπάνω. 
Στην ανεξέλεγκτη αυτή πορεία θα ζητάμε ολοένα για να έχουμε. Να ικανοποιήσουμε τον άκρατο εαυτό μας, δηλ. τον εγωισμό μας. Όπως δεν μας νοιάζει να δώσουμε και να προσφέρουμε, το ίδιο και χειρότερα δεν περιμένουμε να μας δώσουν ή να μας προσφέρουν όσα και όποτε μπορούν. Και η αγωνία της ζήτησης θα γίνεται κάθε φορά αφόρητη απαίτηση. Η ανασφάλεια της ζωής παραπέμπει το μυαλό στη διαρκή επιβεβαίωση και εκείνη με τη σειρά της οδηγεί την καρδιά στην επαιτεία. Γινόμαστε αρρωστημένοι επαίτες χωρίς να το πολυκαταλάβουμε. 
Όμως, αν όντως υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον και όχι εγωισμός, τότε θα αφήναμε τους ανθρώπους ελεύθερους, θα τους δίναμε χώρο για να δώσουν όσα θέλουν και μπορούν από μόνοι τους, χωρίς να ζητάμε να ικανοποιήσουν τη δικιά μας θέληση. Πότε θα πάψουμε επιτέλους να μη θέλουμε τους ανθρώπους να είναι σύμφωνα με τα δικά μας γούστα; Να μην τους κάνουμε μάρτυρες του εαυτού μας ή ένα ακόμη προσωπικό αντικείμενο μας. Να λειτουργούν έτσι όπως είναι γεννημένοι, ανεξάρτητοι με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς καμιά χειραγώγηση. Να προχωράνε από δω και από κει διαλέγοντας τα λάθη τους.
Μέσα σ' αυτήν την καταιγίδα έχει πνιγεί αρκετές φορές και ο εαυτός μου. Ανθρώπινες αδυναμίες. Και όπως φαίνεται αυτό το είδος εξάρτησης, που έχει φωλιάσει μέσα μας, θα χρειαστεί ολόκληρη ζωή για να το πολεμήσω.

22 Οκτωβρίου 2018

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ!

Εμένα που με ξέρεις τόσο λίγο.
Σου φωνάζω να μείνεις.
Όχι για πολύ, αλλά για λίγο.
Να γεμίσεις τα μελάνια του μυαλού μου.
Δε σε θέλω, αλλά σε χρειάζομαι πολύ.
Να με προσέχεις για να μην πληγωθείς.
Να με αγαπάς για να μη σε πουλήσω.
Θα γίνω ένα αστέρι για πάρτη σου.
Και η φλόγα της καρδιά μου θα φωτίζει.
Αλλά δε θα μπορώ να ξέρω αν σε ζεσταίνει.
Ούτε καν θα ξέρω αν μπορώ να τη δυναμώσω.
Το σκοτάδι σου δε θα σε αφήνει να με δεις.
Και εγώ θα φοβάμαι να μην καώ.
Και μου κάψεις μαζί το όνειρο.
Σε λίγο που θα φύγεις, μη σβήσεις το φεγγάρι.
Άσε το φως της μέρας να το κάνει.


από δικό μου βίντεο


Τότε, που οι λάμπες από κλασικά πολύφωτα και πολυέλαιους σε κάποιο σπίτι ή διαμέρισμα χαμήλωναν ευλαβικά το φωτισμό τους και καλύπτονταν από πολύχρωμα σελοφάν, για να συμμετάσχουν στη δημιουργία μιας πρόχειρης ρομαντικής ατμόσφαιρας. Τότε, που το σύνηθες γλυκόπιοτο βερμούτ βρίσκονταν σε αφθονία μαζί με τα κοκτέιλς και τους ξηρούς καρπούς. Τότε, που οι ροκιές των Ρόλινγκ Στόουνς συναγωνίζονταν εκείνες τις επιτυχίες των Μπητλς. Τότε, που το πικ απ με τα δισκάκια ή ένα κασσετόφωνο δε σταμάταγε να χαλάει τον κόσμο με το ροκ εν ρολ παίξιμο κάτω από τα αστέρια και το φως του φεγγαριού. Τότε, που το χορευτικό ξεφάντωμα εκδηλώνονταν με παιχνίδια, διαγωνισμούς και αυτοσχέδιες φιγούρες σέικ μέχρι τελικής κοπώσεως. Τότε, που τα αγόρια αναζητούσαν τις ντάμες τους ανάμεσα σε παρέες αγνώστων, για να πάρουν την έντιμη και ευγενική συγκατάθεση τόσο από τους καβαλιέρους όσο και από τις ίδιες, προκειμένου να αφεθούν σε άλλη διάσταση και να λικνίσουν το κορμί τους επί τόπου ως το τελείωμα των μπλουζ. Τότε, που υπήρχε η πεποίθηση ότι ένα δίπλωμα στο πανεπιστήμιο ήταν η απόλυτη επιτυχία. Τότε, που υπήρχε μια άλλη εποχή, αλλά βιάστηκε να περάσει. Τι περιθώρια έχουμε να ονειρευτούμε πάλι και ν' αγαπήσουμε;

Υ.Γ.: Πόσο λίγο ξέρουμε τελικά αυτούς που περνούν από μπροστά μας!

10 Οκτωβρίου 2018

ΘΑΡΡΩ..!

Οι λέξεις σταμάτησαν να κλέβουν την παράσταση
και έδωσαν πρώτο ρόλο στην αδρεναλίνη της ζωής.
Άδειασες τη φαρέτρα των λόγων σου
στο ερημωμένο κάστρο του μυαλού μου.
Βγήκα από το σκοτάδι της μήτρας.
Μια μέλισσα ερωτοτροπεί με ένα αγριολούλουδο.
Περίμενα να μεγαλώσω με το κώνειο της μάνας.
Ρωτάς ποιος είμαι;
Λάθος άνθρωπο ρωτάς.
Δεν είμαι από δω κράζει η ψυχή μου.
Κλείσε τα μάτια, πιάσε το χέρι μου
και με την καρδιά σου χάραξε το δρόμο του φεγγαριού.
Αυτό είναι ισχυρότερο μάτια μου
από όσα μπορώ να σου γράψω ή να σου πω.
Τα λόγια σου ακονίσανε το μυαλό μου.
Να μη σπαράζω πάνω στις παλίρροιες.
Νιώθω πως θα χαθώ στη διαδρομή.
Δεν ξέρω σε ποια ζωή υπάρχω.
Δεν ξέρω αν θα γυρίσω καν.
Φεύγοντας προς άγνωστη κατεύθυνση
αφήνουμε πίσω μας τη ζωή.
Στην αίθουσα αναμονής δεν επέζησε κανείς.
Ο ορίζοντας μακρινός και δεν προφταίνουμε.
Διώξε τις απαιτήσεις που τρώνε τις σχέσεις.
Στέκομαι ζωντανός από τις στάχτες μου.
Έκανα υποστολή στις απαιτήσεις μου.
Λίγα γραμμάρια ευτυχίας πλήρωσα.
Μια ευχή έφυγε κρυφά στα αστέρια.
Από ένα όνειρο κρατήθηκα.
Απόψε παντρεύομαι το άπειρο.
Αρχίζω να τα ξαναβλέπω όλα όμορφα.
Θαρρώ, πως θα καταστραφώ!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...