ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΑΙΦΝΙΔΙΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΝΑΡΧΟ, ΑΔΕΣΠΟΤΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

12 Ιουνίου 2022

ΓΙΟΡΤΗ!

Γιορτή είναι ο έρωτας παιδιά.
 Μια ελπίδα που ανιχνεύει το σκοτάδι.
Στις γιορτές χορεύουμε και τραγουδάμε.
Δε σκεφτόμαστε την ώρα και το τέλος. 
Ούτε τι θα γίνει πιο μετά.
Δε ρωτάμε πότε φεύγουμε απ' το πάρτυ. 
Μονάχα ζούμε το γλέντι, τη χαρά. 
Θάρθει και η στιγμή αυτή που θα χαθούμε.
Στη ροή του χρόνου την ορμή.
Γλυκιά εντύπωση να μείνει. 
Πως έτσι τελειώνει η γιορτή.

27 Μαΐου 2022

ΦΘΟΡΑ!

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι κοινωνικό ον κατά βάση, αλλά από την άλλη δε θέλει να του βάζουν όρια συμπιέζοντας τα λόγια του. Να τον αφήνουν να εκφράζεται κι όχι να χειραγωγείται. Να τον σέβονται και να τον αφήνουν να λέει αυτά που θέλει ή νιώθει να πει, είτε αρέσουν, είτε δεν αρέσουν. Θέλει να αισθάνεται λεύτερος, μοναδικός κι ανεξάρτητος. Να μην πέφτει και να μη σκάει πάνω σε τοίχους. Κι ας περνάει ολόκληρη ζωή ροκανίζοντας τα όνειρα του. Τι; Δεν υποκύπτει στις υποδείξεις και κάνει όνειρα; Δεν ακούει καλά; Πάνε τόσα χρόνια που τον έμαθαν στο τηλέφωνο να παίρνει το μηδέν. Μια ζωή γεμάτη από νούμερα. Μια ζωή με νούμερα. Μια ζωή να καταπίνει το σάλιο του και να υπογράφει την υποταγή του. Μια ζωή με την ταυτότητα στο στόμα και την ανάσα του κομμένη. Βράδια ολόκληρα γεμάτα ιστορίες με ποτά και με τσιγάρα, ξεφάντωμα μέχρι πρωίας, στο μπλέντερ της σχιζοφρένειας, της μοναξιάς και των απωθημένων. Να συντρίβεται στην ιστορία ενός παιδιού που δε μεγάλωσε ποτέ. Να καταναλώνεται στην ιστορία ενός ποιητή που ακροβατεί στον υμένα μιας διπλανής πόρτας. Να εξατμίζεται στην ιστορία της Ντίνας που έγινε ιερόδουλη και δουλεύει για την πρέζα της, φωνάζοντας "ξυπνήστε ρε Έλληνες, όλα εδώ πληρώνονται". Κουβέντες κλεισμένες στα συρτάρια του φεμινισμού και της φαλλοκρατίας, του στυλ όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, όλοι οι άντρες είναι μαλάκες και λίγο πιο πέρα ο τελευταίος κλόουν να αυτοκτονεί με κραυγαλέες χειρονομίες. Οι προβολείς να τον βιάζουν, η κάμερα από πάνω του να μεταδίδει στατιστικές κι εκείνος ο άνθρωπος στημένος όπως πάντα στην τηλεόραση μπροστά στον προβληματισμό μην και στερηθεί τις ανέσεις του. Κι η ευτυχία να εκδίδεται αντί χρημάτων. Παντού βρωμάει μούχλα που αναδύεται στις γειτονιές. Σε λίγο τα παιδιά θα σκοτώνουν, θα μιλάει με εμετούς και θα αγγίζει μεταχειρισμένα σώματα. Η κυβέρνηση όμως πατάει γερά στο κεφάλι του κλόουν, όταν την ώρα στα μάτια του καθρεφτίζουν βιτρίνες με δώρα. Η ανάγκη καλπάζει πότε - πότε πανέμορφη πάνω από τα θραύσματα. Κι αυτός κάπου αλλού να κομματιάζει το κρανίο του σε απελπισμένα ταξίδια, αλλά πάλι εδώ θα γυρίσει, πάλι εδώ. Το τελευταίο όριο αντοχής του πηγαίνει σε αντίθετες κατευθύνσεις. Χρειάζεται φαίνεται ακόμα περισσότερο θάνατο για να μπορέσει να ζήσει. Τα ντεκόρ της φθοράς στήνονται για το επόμενο υπερθέαμα.

Υ.Γ.: Κλώτσα το φίδι που τυλίγεται στα πόδια σου. Διώχτο λοιπόν! Δε νιώθεις τα παγωμένα λέπια του; Τότε, δε νιώθεις το τέλος που πλησιάζει...

13 Μαΐου 2022

ΡΟΥΑ ΜΑΤ!

Ένα παιδί χάθηκε όπως μεγάλωνε.
Κοιμήθηκε σε δυο άδεια δωμάτια.
Έμεινε έξω από το βλέμμα του.
Να αναγγέλει τη θλίψη του.
Και το παιχνίδι ξεκίνησε.
Ατέλειωτη παρτίδα σκουπιδιών.
Ματ πριν προλάβει να ακουμπήσει πιόνια.
Πάτωμα σημαδεμένης σκακιέρας.
Κι ένα καταραμένο μέρος.
Να τον σημαδεύει από παντού.
Φόρεσε το εσωτερικό του χάος.
Πιάστηκε στην παγίδα του θυμού.
Αγέννητος μασάει ένα κατώφλι κρύο.
Να βλέπει την οθόνη που τρεμοπαίζει.
Τριανταφυλλιές βύζαιναν αγκάθια.
Μέσα δε χώραγε κανένα άρωμα.
Βρέθηκε μόνος στο χιονάκι.
Δεκαοκτώ χρονών δεσμώτης.
Δε γνώριζε τι θα απογίνει.
Ξόδευε τις αντιστάσεις του.
Σε ένα δρόμο άγονης γραμμής.
Έτσι η οθόνη ακόμα τρεμοπαίζει.
Τη φάση της 19ης αυτοκτονίας του.
Πορεία βολική παραμυθένια.
Μιας αλλότριας επιλογής.
Άφησε τον εαυτό του να σπαράζει.
Δεν ακούει καν το νευρικό του σύστημα.
Καρδιά κιμωλίας λιωμένη σε μαυροπίνακα.
Περνάει από τον τόπο που είναι σκισμένος.
Σκισμένος προς όλες τις κατευθύνσεις.
Περιμένοντας τα κύματα να σπάσουν.
Σε μια θάλασσα τυχαίων εικόνων.
Ορκίζεται στον εαυτό του να τον αθετεί.
Πνιγμένος από μασημένες υποσχέσεις.
Να ξερνάει ατέλειωτα σκουπίδια.
Για ένα καταραμένο μέρος.
Που πήγε η παιδική του ηλικία;
Έπαιζε κρυφτό στις εφτά μουριές.
Κι η οθόνη ακόμα τρεμοπαίζει.
Έγινε χαζοπιόνι της βασίλισσας.
Η φάση της 33ης αυτοκτονίας του.
Άλλα γύρεψε και άλλα του δώσανε.
Σημάδια που γίνανε παράσημα.
Περηφάνια που απέτυχε.
Μνήμες που χάθηκαν.
Η αθωότητα πέθανε.
Δεν είναι πια παιδί.
Πιάστηκε να γερνάει.
Και χάθηκε όπως έπαιζε.
Ο χρόνος μετράει ανάποδα.
Ασφυκτική η μοναξιά να τον βιάζει.
Παρέμεινε ανικανοποίητος φυγάς.
Ρουά ματ σε δυο κινήσεις.
Κόλλησε με τις ξόβεργες αγάπης.
Το παιχνίδι τούτο θα τον ακολουθεί.
Αυτή η παρτίδα δεν έχει τέλος.

30 Απριλίου 2022

ΤΟΠΟΣ!

Περπατάς μέσα από μια πεδιάδα με ψηλά λουλούδια που φτάνουν στη μέση σου. Έζησες εκεί από τα παλιά σου χρόνια. Ήσουνα παιδί σ' αυτόν τον τόπο. Έφτασες σε ένα μικρό καταρράκτη που τερματίζει σε μια μικρή λίμνη με κύκνους. Παρακολουθούσες όλα αυτά να περνάνε μπροστά σου. Αλλά δεν ήσουνα λυπημένος. Έπρεπε όμως να επιστρέψεις κάποια στιγμή στο σπίτι. Κοίταξες το τηλέφωνο σου και διάβασες την ώρα. Αποφάσισες να επανέλθεις μια άλλη μέρα. Έβλεπες την απαλή αλήθεια ανάμεσα στα αγκάθια που μαθαίνουμε. Γύρισες πίσω από το λιβάδι και μέσα από το μικρό μονοπάτι. Βγήκες στο δρόμο και άρχισες να περπατάς. Σε πόνεσε να αφήσεις ένα τέτοιο όμορφο μέρος. Αλλά δε θα σταματήσεις για κανέναν και δε θα προδώσεις καν τον εαυτό σου. Εκείνοι, πρέπει να σταθούν για τον εαυτό τους. Δείξε τους γιατί είσαι άξιος. Απόδειξε τη δύναμη σου με την καρδιά σου και θα σε ακολουθήσουν. Φτάνεις στο σπίτι και ξεκλειδώνεις την πόρτα. Μετά την κλειδώνεις από μέσα. Κανένας δεν ήταν πάνω. Βάζεις την τσάντα με τις σημειώσεις σου στο πάτωμα και εκείνη γίνεται το κρεβάτι σου. Ξημέρωνε Κυριακή. Πήγες για ύπνο. Τράβηξες όλα τα καλύμματα πάνω σου και σκεφτόσουν την όμορφη πεδιάδα και το μικρό καταρράκτη. Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι!

18 Απριλίου 2022

ΑΣΤΕΡΙΑ!

Γεια σου! Κάποιος είχε πει να απλώσουμε τα χέρια και να πιάσουμε τα αστέρια. Να προσπαθήσουμε να ζήσουμε ανάμεσα τους. Γίνετε τούτο όμως; Είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρο; Κάθε βράδυ να προσπαθούμε γι' αυτό και κάθε βράδυ ας αποτυχαίνουμε. Κι όμως κάθε βράδυ που περνάει, θα νιώθουμε πιο κοντά από το προηγούμενο. Το να κυνηγάμε ένα όνειρο φαίνεται να είναι ατελείωτο, αλλά όμως χωρίς αυτά, τι θα είμαστε; Σ' αγαπώ!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...