ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΑΙΦΝΙΔΙΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

28 Ιουλίου 2018

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ!

ΑΝ..!

Μπροστά από το αν, είναι οι υποθέσεις.
Μπροστά από το αν, είναι οι επιφυλάξεις.
Μπροστά από το αν, είναι οι αμφιβολίες.
Μπροστά από το αν, είναι οι υποψίες.
Μπροστά από το αν, είναι οι επιδιώξεις.
Μπροστά από το αν, είναι η ζωή.
Μπροστά από το αν, είναι ΕΣΥ!

ΜΗΝΥΜΑΤΑ...

για να γεννηθούμε
για να παίξουμε
για να ταξιδέψουμε
για να ψωνίσουμε
για να φάμε
για να ενημερωθούμε
για να συναντηθούμε
για να κουβεντιάσουμε
για να γελάσουμε
για να αναγεννηθούμε
για να αγαπηθούμε
για να ερωτευθούμε
για να καταλάβουμε
για να σκεφτούμε
για να θυμηθούμε
για να ζήσουμε...

στέλνουμε, παίρνουμε, ανταλλάσσουμε... 
για κάποιον λόγο, χωρίς λόγο, χωρίς ουσία...
για ένα τίποτα...
για τα πάντα...

ένα όμως δεν ξέρουμε... (και δεν πρόκειται ποτέ να μάθουμε)
ΣΕ ΠΟΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ;

ΣΚΙΕΣ

...κοιταχτήκαμε, γνωριστήκαμε, αγαπηθήκαμε, συμπορευτήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, ερωτευθήκαμε, ονειρευθήκαμε, αναγκασθήκαμε, χωριστήκαμε... στο τέλος όμως έμειναν πάλι μόνες τους οι σκιές.

ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ

Σμήνος τα λόγια φτερουγίζουν 
για να βρουν τον ερχομό μιας άνοιξης.
Αέναοι μετανάστες ταξιδεύουν συνεχώς
μέχρι να πιαστούν στις ξόβεργες του έρωτα.
Είναι τα δικά μας αποδημητικά πουλιά.

Χίλιες φορές λες σ' αγαπώ, 
όσες φορές είπες ψέμματα.

Ο,τι σιγοβράζει μέσα στον άνθρωπο είναι ένα μικρό θηρίο, που λίγο - λίγο εκκολάπτεται ώσπου γίνει κι αυτός θηρίο. Όποτε μεγαλώνουμε θηρία, κινδυνεύουμε να μας κατασπαράξουν.

Απόψε γιορτάζει ένα αστέρι.
Αυτό που κατοικεί μες στην καρδιά.

Μου είπες ότι μπορείς να διαβάσεις.
Δε μπορείς όμως να διαβάσεις το μυαλό μου.
Μου είπες ότι μπορείς να χαμογελάς.
Δε μπορείς όμως να το στείλεις στην ψυχή σου.

Αν θες να νικήσεις τη ζωή, τότε να την αναλάβεις, να την πιάσεις στα χέρια σου, να την ευλογήσεις, να τη χειριστείς επιδέξια και να τη στηρίξεις με ψυχή.

Ήρωες υπάρχουν πολλοί στα παραμύθια.
Οι πραγματικοί όμως ζουν κάτω από το χώμα.

Κάποιες φορές κυνηγιόμαστε με την ευτυχία. Άλλοτε με κυνηγά εκείνη και άλλοτε την κυνηγάω εγώ. Όποτε πιάσει ο ένας τον άλλον, τότε τον αφήνει για να ξεκινήσει από την αρχή. Κάπως έτσι παίζεται το παιχνίδι της ευτυχίας.

Πυροδότησε τα χαμόγελα με το φιτίλι της ξενοιασιάς και κάψε τη θλίψη με τις ηλιαχτίδες.

Κάτι αδιευκρίνιστα ωραίο έχεις, που με τραβάει κοντά σου. Δεν το ψάχνω, αλλά το αφήνω να κυλήσει μόνο του. Προτιμώ να χαθώ σ' αυτό, για να μη χάσω την ομορφιά του.

23 Ιουλίου 2018

ΤΥΦΩΝΕΣ!


Ευχαριστώ τον άνθρωπο 
και ο,τι αυτό το ουσιαστικό πρεσβεύει.
Θυμάμαι ενάντια στο θάνατο του φωτός
που βλέπω σε τόσους πολλούς ανθρώπους.
Οι νύχτες να μετατρέπονται σε μέρες 
που τις παίρνουμε σαρωμένες 
σαν σκόνη ενάντια σε ένα αεράκι.
Δώσε μου τα χέρια σου και πάρε πίσω την αναπνοή μου.
Θα βάλλω τον εαυτό μου ανάμεσα στην καρδιά σου.
Να μην εγκαταλείψουμε τις προκλήσεις της ζωής.
Η ζωή είναι όμορφη όταν τη βλέπουμε από κάτω.
Αν θες αγάπη ξανά μη σπαταλάς το χρόνο σου.
Οι υποσχέσεις που κάναμε δεν ήταν αρκετές.
Σπείραμε ηλίανθους και βγήκανε τυφώνες.
Κλωστές γίνονται οι σπασμένες στιγμές.
Θα μας τυλίξουν μέχρι να μας πνίξουν.
Αγάπες που κρύφτηκαν σε ένα βυθό.
Σημαδεμένη τράπουλα ο έρωτας. 
Δε θα αντέξει στο βάρος των θέλω.
Οργή ενάντια στο θάνατο του φωτός.
Ο ουρανός από πάνω καλυμμένος με γκρίζο.
Κι ο αέρας έχει την πικάντικη μυρωδιά της βροχής.
Πνέει στο παραθύρι μου και ξέρω ότι δε θα αισθανθώ ξανά.
Τι θα σκοτώσεις για να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο;
Στο τέλος της ημέρας η αποδοχή και η ευγνωμοσύνη
είναι η πιο καλή επιλογή από την καταπολέμηση του αναπόφευκτου.
Υπάρχει μια εσωτερική φωτιά που έχει ξεκινήσει.
Ενέδρα ταραχής για να εκραγεί σε φλόγες.
Η θύελλα μιμείται το μυαλό μας.
Αμαρτήσαμε από τον ίδιο επίλογο.
Κάτσε δίπλα μου και μη φοβάσαι.
Δε θα σε ερωτευθώ!

04 Ιουλίου 2018

ΘΑ 'ΡΘΕΙ..!

Ένα λουλούδι στο περβάζι σου είμαι
που περιμένει να το ποτίσουν για να μη μαραθεί
και με ένα φιλί να ανθίσει και να αναληφθεί.
Μπήκα ήσυχα στο στήθος της μέρας.
Πήρα το μερίδιο της ανατολής.
Εκπληρώνεται κάποιο όνειρο.
Και να, ο Θεός χαμογελάει.
Σκόρπια συναισθήματα μας έφεραν κοντά.
Στα χείλια μου η γεύση ημίγλυκου καλοκαιριού.
Στις μπούκλες σου αραχνοΰφαντο μαγνάδι τα αστέρια!
Τι βρίσκω όταν διαβάζω το μυαλό σου;
Δε θέλω άλλο να διαβάζω.
Είδα τα απλά και αισθάνθηκα.
Και θέλω να βγω στον ήλιο, να χαρώ.
Να παραμερίσω το θάνατο.
Να κοιταζόμαστε και να μη μιλάμε.
Να περιπλανιέμαι μόνο στη λάμψη σου.
Να σκορπάω τις σκέψεις μου σε κάθε γωνιά του ουρανού.
Να συμμαχήσω με την τρέλα ενάντια της λογικής.
Και συ συνέχιζε να μην πιστεύεις.
Κοίτα, στέκομαι στα πόδια μου.
Έβγαλα φτερά για να πετάξω.
Αν χρειαστώ να ξαναμαζέψω πληγές,
θα φτιάξω επιθυμίες για να σκοτώσω το όνειρο.
Έπαψα πια να περιμένω να ανοίξουν 
οι πύλες της καρδιάς σου.
Ποιος είναι ο Θεός σου;
Πότε γύρισες τον κόσμο ανάποδα για να βρεθείς κοντά μου;
Θα 'ρθει μια νύχτα που θα σου κρατάω το χέρι
και συ θα απομακρύνεσαι.
Θα 'ρθει μια μέρα που θα λέω συνηρημένα σ' αγαπώ
και συ θα είσαι πια ένα όνειρο.
Θα 'ρθει η στιγμή που θα έχουμε μεταναστεύσει 
στα δικά μας θέλω.

22 Ιουνίου 2018

ΑΛΗΤΗΣ!


Τυλιγμένος από την κουβέρτα της απελπισίας, 
τριγυρνάει τον κόσμο σαν ένας άσωτος.
Δεν ξέρει πως έφτασε ως εδώ.
Κυκλώθηκε από παρείσακτους.
Παραπλανήθηκε από αγάλματα και λέξεις.
Κομματιάστηκε σε κρυφές ζαχαρένιες ελπίδες.
Κυνηγάει μύθους στη ρουλέτα της ευτυχίας.
Σκότωσε αγγέλους με το σπαθί του Ηρώδη.
Δεν ξέρει πως έφτασε τοίχους να σκαρφαλώνει.
Περιμένει να τον πάρει μακριά η ησυχία.
Περιμένει μια νύχτα που δε θα κλάψει.
Ξεφλούδισε το δέρμα της μάσκας.
Έπλεξε το σωστό με το λάθος.
Μπέρδεψε τα μονοπάτια.
Προδόθηκε στα θέλω.
Πήρε το δρόμο προς τη Βαβυλώνα.
Είδε το Χειμώνα να παλεύει με τις Ερινύες.
Έτρεξε στο πιθάρι του Διογένη να κρυφτεί.
Σχήμα σιωπής έδωσε στον ήχο της αγάπης.
Κανένα βράδυ όμως δε ζει η σιωπή.
Κι όταν δε βγαίνει η μαργαρίτα
την πετάει και παίρνει άλλη.
Προχωράει χωρίς να βλέπει πίσω.
Προχωράει δίχως άλφα και ωμέγα.
Άφησε πίσω του τις ενοχλητικές ζωές.
Χάνεται σε μάτια που είναι ακόμα τυφλά.
Από το πρωί βρέχει σε τούτη την αυλή.
Στον απόηχο σωπαίνει τις μέρες του.
Κάθε εμπόδιο και μια συνωμοσία.
Δεν ξέρουν ούτε το όνομα του.
Κι αν έχει κάποιο όνομα,
ποτέ δε θα το μάθουν.
Εν ονόματι του αλήτη
ενέχεται στη ζωή.
Εδώ είναι ξανά.
Κρατάει μόνο ευχές.
Τα πιο μεγάλα μυστικά
τα έμαθε κάτω από τα αστέρια.
Σε άλλους κόσμους κοιμάται και ξυπνάει.
Πέφτει αδέσμευτος στον ουρανό.
Δεν ψάχνει το τρένο της φυγής.
Από τα όνειρα φεύγει όποτε θέλει.
Γυρίζει πίσω όταν μπορεί.
Πρόσωπα δεν αναγνωρίζει.
Κρησφύγετο έκανε τη μέρα.
Χαρίζει στον ήλιο την αγάπη.
Παράδεισος η περιπλάνηση.
Ανασαίνει στην εξορία του.
Μαθαίνει την ελευθερία.

11 Ιουνίου 2018

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ!

Αυτά που γράφω είναι το υποκατάστατο μου. Αν αγαπάς αυτά που γράφω, τότε αγαπάς το υποκατάστατο μου. Δεν ανήκεις στον κόσμο μου.

Επειδή δεν ήξερα τι ήθελα να γίνω, νόμιζα ότι δεν ήξερα που πήγαινα. Στη διαδρομή όμως ανακάλυψα ότι ήθελα να γίνω τα πάντα.

Σιχάθηκα τους στόχους και τους προορισμούς. Θέλω να με αφήσετε να απολαύσω την πορεία.

Ανίατη αρρώστια της ψυχής είναι η ποίηση.

Πασχίζω χρόνια για να νιώσουν την αγάπη μου.

Ελπίζω να παραμείνω άνθρωπος. Εύχομαι να μην πουληθώ.

Έχω καταλάβει πως δε χρειάζεται να μιλάω, γιατί απλά δεν ακούγομαι.

Η ζωή είναι ή δεν είναι και δεν υπάρχει καλύτερη. Είναι η επιλογή μας. Αν θέλουμε να την αισθανθούμε, να βρίσκουμε τρόπους για να καταστρέφουμε τα εμπόδια που μας διδάσκει η κοινωνία.

Έτσι γεννήθηκε η αγάπη φίλε μου. Από τα δάκρυα που πότισαν το χώμα και έγιναν πηλός. Τι νόμιζες;

Στις μικρότερες ηλικίες δεν υπολογίζουμε ότι κάποτε θα γεράσουμε. Όταν όμως έρθει αυτό το κάποτε, τότε ανακαλύπτουμε την αιωνιότητα!

Τα διαμπερή τραύματα που έχω πάνω μου, καταμαρτυρούν πως δεν είμαι άτρωτος.

Λύση υπάρχει σε κάθε πρόβλημα. Αν δεν τη βρω, θα με βρει εκείνη.

Όταν ερωτεύομαι, καλό είναι να βρίσκομαι σε μια διαρκή επαγρύπνηση.

Τίποτα δε μένει άθραυστο. Τα αστέρια θα σπάσουν. Ο πυρήνας θα σπάσει. Οι καρδιές θα σπάσουν. Τα σώματα και τα μυαλά θα σπάσουν... θα διαλυθούν. Ο,τι όμως σπάσει μπορεί και να ξαναβρεθεί μαζί. Κοίτα τα κομμάτια που απομένουν και φτιάξε το ξανά. Δεν είναι άθραυστο, σπασμένο είναι, αλλά γίνεται και πάλι ισχυρότερο από αυτό που έχει μείνει πίσω.

Με το θάνατο δεν έχουμε αλληλεπίδραση. Όταν ζούμε, δεν υπάρχει ο θάνατος και όταν έρχεται, δεν υπάρχουμε εμείς.

Θα ήθελα να ξαναζήσω πάλι από την αρχή.

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Κάπου υπέροχα νυχτώνει... 
εύχομαι να μην είναι στις καρδιές!
Δεν ξεγελιέται το φεγγάρι μάτια μου.

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ
Η Νεφέλη έκανε με τα πινέλα της το φόντο, ο Αρκτούρος άναψε αμυδρά τα φώτα, η Φεγγαρένια άπλωσε γύρω της τα αστέρια, η Παραμυθένια έριξε την ονειρόσκονη και η Σερενάτα έστησε τη σκάλα του Ουρανού. Η ελπιδοφόρα αναμονή της επαφής με το άπειρο. Στο σκοτάδι κινούνται μόνο οι σκιές, γιατί τα άστρα τρεμουλιάζουν στο φως και κρύβονται.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Έπεσες πάνω στην προσδοκία και σε νίκησε.
Έπεσες πάνω στην αλήθεια και σε νίκησε.
Έπεσες πάνω στη γαλήνη και σε νίκησε.
Έπεσες πάνω στο όνειρο και σε νίκησε.
Έπεσες πάνω στη θέληση και σε νίκησε.
Έπεσες πάνω στην αγάπη και σε νίκησε.
Δέσποινα, κέρδισες τις ήττες σου!
Στα δύσκολα ήσουν εσύ η Δύναμη.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...