ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

"Το είπα και στην αρχή.Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας απ΄ το "μπαούλο".Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας.Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις απ΄ την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα.Άρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων.Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα...Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά!"
                                                                                                  Octavio Paz

                                                                                                                       

Αυτό το όμορφο κείμενο-απόσπασμα μ΄ άρεσε πάρα πολύ, γιατί νομίζω πως μ΄ εκφράζει.Μοιάζει σαν να με σπρώχνει σ΄ αποστολή αυτοκτονίας.Κι αυτή τη φορά να δω πως θα επιβιώσω.Να πονέσω χωρίς να ματώσω γίνεται;Γιατί αν είναι να ματώσω ξανά, τότε ποιο θα ΄ναι το όφελος σ΄ αυτήν την υπερπροσπάθεια;Αν ματώσω όμως ξέρω πως θα πληγωθώ βάναυσα.Ξαναπέρασα τέτοιες συμπληγάδες και παλιότερα.Ποιος όμως θα μου γιάνει τις πληγές μου;Κανένας, αλλά μπορεί όμως και μόνος του ο εαυτός μου.Τουλάχιστον έχω μάθει τόσα χρόνια απ΄ τα ζώα, πως να χρησιμοποιώ τη γλώσσα μου.Να γλύφω πάνω στις ελπίδες μου κι αυτές να επουλώνουν-ως δια μαγείας-την ψυχή μου.Απ΄ το τίποτα κάτι είναι κι αυτό τελικά!

ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ!

Στα όνειρα φραγμοί δεν υπάρχουν.Κι απόψε όπως βλέπω έχουμε σχεδόν Πανσέληνο.Πως άλλωστε μπορείς να σβήσεις τούτο το φεγγάρι, όταν πάει να κάνει τον κύκλο του και να ολοκληρωθεί!Πάνω του έμαθες ολόκληρη τη ζωή.Αυτό σ΄ έμαθε να προχωράς χωρίς να σέρνεσαι και προ πάντων να μη μένεις ακίνητος.Κι όταν γύριζες το βλέμμα σου ψηλά, αυτό στεκόταν εκεί και σου χαμογελούσε.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ!

Όταν βρίσκεσαι κοντά στη φύση το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως να την απολαύσεις με όλες τις αισθήσεις σου! Είναι μια κληρονομιά που μας χάρισε ο Δημιουργός μας με τη μοναδική εντολή - έννοια να την προστατεύουμε. Ένα οδοιπορικό μέσα από φωτογραφίες που έβγαλα και που κατάφεραν να μου αιχμαλωτίσουν - όσο μπορούσαν βέβαια - το μυαλό μου. Μια εβδομάδα έμεινα στο εξοχικό της αδερφής μου κι ήταν ο,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω στον εαυτό μου για να ξεχαστώ - όσο μπορώ να πω κάτι τέτοιο και να το ομολογώ ειλικρινά… σαν καλοκαιρινά ξεσπάσματα μέσα από αυτόν το φορτισμένο ανεμοστρόβιλο που πέρασα.

Είναι από τα παράλια του Νομού Λαρίσης(περιοχή Αγιόκαμπου) και σ΄ αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω το γαμπρό μου Γρηγόρη που είναι γνώστης της περιοχής και ανέλαβε την ξενάγηση. Συνέβαλε τα μέγιστα για να μου φτιάξει την πεσμένη μου διάθεση και όχι μόνο! Υπάρχουν - από όσα μου εξήγησε ο ίδιος - κι άλλες ομορφιές σ΄ αυτήν την περιοχή που δεν πρόλαβα ή δεν ένιωθα ακόμα έτοιμος να τις δω και του χρόνου το καλοκαίρι - πρώτα ο Θεός - θα την επισκεφθώ και πάλι, αλλά αυτήν τη φορά ελπίζω και εύχομαι με διαφορετική ζωή! Ξεκινάμε λοιπόν..!

ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ Σ΄ ΑΓΑΠΗΣΑ..!

Πόσο πολύ σ΄ αγάπησα!Κι όμως ποτέ δε μπόρεσες να το χωνέψεις αυτό.Έκανες σα να μην ήθελες... κι ό,τι ήθελες έκανες.Ούτε βοήθεια μπορούσες να δεχθείς.Κι όμως θα ΄κανα τα πάντα για σένα.Και βάζω το “θα”, γιατί ακόμα αναρωτιέμαι αν τα έκανα.Έφτασα και σ΄ αυτό το τελευταίο σκαλί… ν΄ αναρωτιέμαι ακόμα.Σ΄ αυτό βέβαια μόνο εσύ μπορείς να μου δώσεις απάντηση.

ΕΝ ΛΕΥΚΩ!

                                         από ένα δικό μου βίντεο                                         

Όλοι μας έχουμε από ένα ασπρόμαυρο παρελθόν 

που μας κυνηγάει και μας κατατρώει...

Έτσι λοιπόν έχουμε κάποιο μαύρο 

που θέλουμε να ξεχάσουμε 

ή κάποιο λευκό που πάντα θα θυμόμαστε.

Γι' αυτό πρέπει να 'μαστε έτοιμοι για το μαύρο 

και να χαιρόμαστε όσο μπορούμε καλύτερα το λευκό.

Εδώ όμως είναι η μαγκιά κι όχι αλλού...

Μέσα από το παρόν
να προσπαθούμε να φτάσουμε το λευκό 

που βρίσκεται στο μέλλον, 

αφού μόνο εμείς μπορούμε 

να φτιάχνουμε το μέλλον μας..!
Τίποτα σημαντικό;