ΑΠΟΗΧΟΙ!

Θεέ Μεγαλοδύναμε
τα πάντα εν σοφία εποίησες

και έφτιαξες την πλάση.

Με την ανάσα Σου μας έδωσες πνοή.

Κι απ' την αλαζονεία μας

αντί να Σε ευχαριστούμε

Σου δείξαμε την ανυπακοή.

Απέστειλες μετά τον Ιησού
τον Παράδεισο να ξαναβρούμε.

Να συγχωρούμε τους εχθρούς

και να αγαπάμε αλλήλους.

Κι απ' την αχαριστία μας

αντί να Τον δοξάσουμε

Τον βάλαμε πάνω στο Σταυρό.

Εκείνος αναστήθηκε
και πάτησε τον Άδη.
Στους ουρανούς ανέβηκε
μέσα στην αγιοσύνη.
Και με την ταπεινότητα
εκ δεξιών εκάθισε
στο θρόνο του Πατρός.

Τι ήμαστε εμείς οι άνθρωποι
με τον εγωισμό μας.
Να (επι)κοινωνήσουμε
στο όνομα του Θεού.
Και με τις αμαρτίες μας
όσο να προσπαθούμε
η αγάπη δε θα σκοτωθεί!

ΤΑΙΡΙΑΣΜΑΤΑ!

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους, αλλά από όσα μπορώ να αντιληφθώ όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, έχω καταλάβει ότι δε μπορώ να ταιριάξω με κανέναν. Δεν έχω βρει ακόμα το ιδανικό ταίρι και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ψυχοφάρμακο. Και δεν το λέω με δόσεις εγωισμού, αλλά και υποχωρήσεις που είχα κάνει, πάλι δεν κατάφερνα να κρατήσω τις ισορροπίες σε μια σχέση. 
Ένιωσα τον έρωτα και τη φιλία αρκετές φορές, αλλά το ταίριασμα στον έρωτα δε μπόρεσα να το αντιληφθώ. Αντί να ξαλάφρωνα από αυτή τη σχέση, όσο πέρναγε ο καιρός γίνονταν ένα καθημερινό βαρίδι. Μια πίεση που έφτανε μέχρι την απώλεια της ελευθερίας. Ταίριασμα για μένα είναι να κρατούνται οι ισορροπίες και από τις δυο πλευρές για να μην αισθάνεται ο ένας κατώτερος από τον άλλον ή ακόμα χειρότερα βαρύτερος από τον άλλον. Να μη βαραίνει και να μη βαριέται. Να νιώθει ελεύθερος και να μη σκέφτεται τι θα πει ή τι θα κάνει για χάρη μιας σχέσης. Να μην πνίγεται και να θυσιάζεται κάθε φορά για να αποδεικνύει τη δεδομένη αγάπη του.
Πιο πολύ έχω βαρεθεί να ακούω συμβουλές και οδηγίες όσο βρίσκομαι μέσα σε μια σχέση για το τι πρέπει να κάνω και πως πρέπει να περιφέρομαι και να επιστρέφω με τη σειρά μου όλα αυτά τα αρνητικά επιχειρήματα για χάρη μιας ανούσιας κουβέντας. Επιτέλους, πότε θα μάθουμε να δεχόμαστε τον άλλον όπως είναι; Οι ισορροπίες δεν έχουν κανόνες, είναι δυσδιάκριτες και διαφέρουν στους ανθρώπους. Και όταν βλέπουμε ότι βαρεθήκαμε και δε μας αρμόζει πλέον ή έστω χορτάσαμε από αυτή τη σχέση, να αποχωρούμε ήσυχα και ειρηνικά.
Περισσότερο τελικά βλέπω πως μου ταιριάζει το λίγο. Λίγο να βρίσκομαι από δω, λίγο από κει και λίγο με τον καθένα. Nα μην αγγίζω προπαντός τέτοια ανήσυχα θέματα που δεν οδηγούν πουθενά και να αφήνομαι στη διάθεση της όποιας όμορφης στιγμής. Έχω μεγαλώσει αρκετά και όσα θα γράφω εδώ μέσα, θα φτάνουν στη σκέψη σαν αέρας κοπανιστός. Τα μάτια παλιά τα έβλεπαν διαφορετικά και τότε μου άρεσε αυτή η περιπλάνηση. Πρόσωπα οικεία και ζεστά κρατούσαν τη σχέση ζωντανή. Έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε στις κρύες νύχτες μας. Βέβαια κάθε άνθρωπος είναι και ένα ξεχωριστό παράθυρο. Και όσο τελικά θα υπάρχει διαφορετική αντίληψη και οπτική τέτοιων θεμάτων, τόσο το ταίριασμα θα φαίνεται ακατόρθωτο.

ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΜΥΣΤΙΚΑ!

Τα δεσμά ενός γάμου έχουν γίνει μηχανή παραγωγής συγκρούσεων. Η ιδέα του ταιριαστού ζευγαριού αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας και τρέλας. Το ιδανικό ζευγάρι θα αποτελεί ένας ανθρώπινος εσωτερικός πόθος, εφόσον θα λείπουν από το σενάριο οι ισορροπημένοι πρωταγωνιστές.

Η αληθινή μουσική δε θέλει λέξεις, αφού ο ήχος της μεταδίδει τα συναισθήματα.

Μ' αυτό το όνειρο θέλω να αποδράσω. Να είμαι δίπλα στη θάλασσα και όχι στον πάτο της.

Όταν πονάς και σφίγγεις τα δόντια, να δίνεις μορφασμό χαμόγελου!

Κοίταζα στον ουρανό να ξεδιψάσω από αγάπη, ώσπου ήρθες ξαφνικά από τη γη και πότισες το αίμα μου.

Με μια λέξη έκανες τη νύχτα, μέρα κι εγώ άνοιξα την αγκαλιά μου για να την υποδεχτώ. Έχουν κι οι μαγικές στιγμές τις αδυναμίες τους.

Όταν έριχνες το όνειρο στη θάλασσα κι απομακρυνόσουν, προσπαθούσα από τις όμορφες στιγμές που μου πέταξες να κρατηθώ.

Γιατί στενοχωριέμαι; Είτε μέρα είναι, είτε νύχτα, συνεχίζω να ζω με τα λάθη μου. Δεν αλλάζει τούτη η συνήθεια.

Κάπου - κάπου ανοίγω την πόρτα της ψυχής μου, για να μπουν οι αδυναμίες μου να εξομολογηθούν.

Με το μίσος κινδυνεύεις να ηττηθείς.
Με την αγάπη πάντα κερδίζεις!

Αν κάποιος σε αφήσει στη μέση του δρόμου, εδώ θα είμαι για να με βρεις!

ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ!

Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να βγω από αυτό το σώμα και να γίνω ένα με το σύμπαν, για να μην αισθάνομαι καμιά εξάρτηση. Είμαι εναντίον κάθε εξάρτησης, επειδή θολώνει το μυαλό κι αιχμαλωτίζει την ψυχή. Λέγεται ότι η μεγαλύτερη τιμωρία όταν μετακομίσουμε στον κόσμο της σιωπής και της γαλήνης είναι η συνείδηση. Σε τούτον εδώ θα παραμένει κοινός παρονομαστής η ανικανοποίηση. Σε ότι να κάνουμε ή να δίνουμε ή να παίρνουμε, ο μόνιμος εχθρός μας θα είναι το καλύτερο. Άλλοι το ονοματίζουν "δημιουργία", ενώ κάποιοι άλλοι θα το πουν "ενδιαφέρον". Μια άλλη μερίδα τολμηρών πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα και το ονομάζει "μονοτονία". Μήπως όμως δεν είναι αυτή η αλήθεια, αλλά έτσι θέλουμε να τη βαφτίζουμε για να δικαιολογούμε την απληστία μας; Θέλουμε αυτό, αλλά θέλουμε και το άλλο. Όταν καταφέρουμε να το αποκτήσουμε, δε θα σταματήσουμε εκεί, επειδή θα είναι αδύνατο να μας ικανοποιήσει. Έτσι θα πορευόμαστε αδιαφορώντας εάν αυτά που ζούμε είναι ικανοποιητικά, γιατί θα ψάχνουμε συνέχεια το κάτι παραπάνω. Στην ανεξέλεγκτη αυτή πορεία θα ζητάμε ολοένα για να έχουμε. Να ικανοποιήσουμε τον άκρατο εαυτό μας, δηλ. τον εγωισμό μας. Όπως δε μας νοιάζει να δώσουμε και να προσφέρουμε, το ίδιο και χειρότερα δεν περιμένουμε να μας δώσουν ή να μας προσφέρουν όσα κι όποτε μπορούν. Η αγωνία της αίτησης θα γίνεται κάθε φορά αφόρητη απαίτηση. Η ανασφάλεια της ζωής παραπέμπει το μυαλό στη διαρκή επιβεβαίωση κι εκείνη με τη σειρά της οδηγεί την καρδιά στην επαιτεία. Γινόμαστε αρρωστημένοι επαίτες χωρίς να το πολυκαταλάβουμε. Όμως, αν όντως υπάρχει αληθινό ενδιαφέρον κι όχι εγωισμός, τότε θα αφήναμε τους ανθρώπους ελεύθερους, θα τους δίναμε χώρο για να δώσουν όσα θέλουν και μπορούν από μόνοι τους, χωρίς να ζητάμε να ικανοποιήσουν τη δικιά μας θέληση. Πότε θα πάψουμε επιτέλους να μη θέλουμε τους ανθρώπους να είναι σύμφωνα με τα δικά μας γούστα; Να μην τους κάνουμε μάρτυρες του εαυτού μας ή ένα ακόμη προσωπικό μας αντικείμενο. Να λειτουργούν έτσι όπως είναι γεννημένοι, ανεξάρτητοι με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς καμία χειραγώγηση. Να προχωράνε και να επιλέγουν οποιαδήποτε κατεύθυνση διαλέγοντας τα λάθη τους. Μέσα σ' αυτήν την καταιγίδα έχει πνιγεί αρκετές φορές κι ο εαυτός μου. Ανθρώπινες αδυναμίες. Όπως φαίνεται αυτό το είδος εξάρτησης, που έχει φωλιάσει μέσα μας, θα χρειαστεί ολόκληρη ζωή για να το πολεμήσω.

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ!

Εμένα που με ξέρεις τόσο λίγο.

Σου φωνάζω να μείνεις.

Όχι για πολύ, αλλά για λίγο.

Να γεμίσεις τα μελάνια του μυαλού μου.

Δε σε θέλω, αλλά σε χρειάζομαι πολύ.

Να με προσέχεις για να μην πληγωθείς.

Να με αγαπάς για να μη σε πουλήσω.

Θα γίνω ένα αστέρι για πάρτη σου.

Και η φλόγα της καρδιά μου θα φωτίζει.

Αλλά δε θα μπορώ να ξέρω αν σε ζεσταίνει.

Ούτε καν θα ξέρω αν μπορώ να τη δυναμώσω.

Το σκοτάδι σου δε θα σε αφήνει να με δεις.

Και εγώ θα φοβάμαι να μην καώ.

Και μου κάψεις μαζί το όνειρο.

Σε λίγο που θα φύγεις, μη σβήσεις το φεγγάρι.

Άσε το φως της μέρας να το κάνει.

από δικό μου βίντεο

Τότε, που οι λάμπες από κλασικά πολύφωτα και πολυέλαιους σε κάποιο σπίτι ή διαμέρισμα χαμήλωναν ευλαβικά το φωτισμό τους και καλύπτονταν από πολύχρωμα σελοφάν, για να συμμετάσχουν στη δημιουργία μιας πρόχειρης ρομαντικής ατμόσφαιρας. Τότε, που το σύνηθες γλυκόπιοτο βερμούτ βρίσκονταν σε αφθονία μαζί με τα κοκτέιλς και τους ξηρούς καρπούς. Τότε, που οι ροκιές των Ρόλινγκ Στόουνς συναγωνίζονταν εκείνες τις επιτυχίες των Μπητλς. Τότε, που το πικ απ με τα δισκάκια ή ένα κασσετόφωνο δε σταμάταγε να χαλάει τον κόσμο με το ροκ εν ρολ παίξιμο κάτω από τα αστέρια και το φως του φεγγαριού. Τότε, που το χορευτικό ξεφάντωμα εκδηλώνονταν με παιχνίδια, διαγωνισμούς και αυτοσχέδιες φιγούρες σέικ μέχρι τελικής κοπώσεως. Τότε, που τα αγόρια αναζητούσαν τις ντάμες τους ανάμεσα σε παρέες αγνώστων, για να πάρουν την έντιμη και ευγενική συγκατάθεση τόσο από τους καβαλιέρους όσο και από τις ίδιες, προκειμένου να αφεθούν σε άλλη διάσταση και να λικνίσουν το κορμί τους επί τόπου ως το τελείωμα των μπλουζ. Τότε, που υπήρχε η πεποίθηση ότι ένα δίπλωμα στο πανεπιστήμιο ήταν η απόλυτη επιτυχία. Τότε, που υπήρχε μια άλλη εποχή, αλλά βιάστηκε να περάσει. Τι περιθώρια έχουμε να ονειρευτούμε πάλι και ν' αγαπήσουμε;

Υ.Γ.: Πόσο λίγο ξέρουμε τελικά αυτούς που περνούν από μπροστά μας!