Παραμένω ένας ανάξιος κομήτης που κινείται γύρω από άγνωστους πλανήτες, αφού οι ανόητες κινήσεις μου δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν τη σωστή απόσταση. Όσο πλησίαζα πολύ κοντά καιγόμουνα στη ζεστασιά τους κι όσο περνούσα απόμερα πάγωνα από το κρύο.
Υπάρχουν στιγμές που στέκομαι και κοιτάζω τον ουρανό για να μην ξεχνιέμαι. Όταν είμαι μόνος μέσα στο κελί της ψυχής μου, αναζητάω την έκσταση του γαλάζιου κι ηρεμώ. Ψάχνω εκείνες τις μαύρες λέξεις στο φως που να ξεχωρίζουν στις χρυσές αμμουδιές. Λέξεις που να μη γίνονται ρόγχος. Κάπου - κάπου ανοίγω την πόρτα της ψυχής μου να μπουν οι αδυναμίες μου να εξομολογηθούν.
Βλέπεις τα φύλλα να αλλάζουν χρώματα δραματικά, από έντονο πράσινο σε λαμπερό χρυσό. Κάποια φύλλα πέφτουν στο έδαφος, ενώ άλλα καταφέρνουν να κρατηθούν για περισσότερο. Το πεπρωμένο τους είναι στο έλεος του ανέμου. Είτε πρόκειται για ένα απαλό αεράκι, είτε για μια άγρια καταιγίδα. Να λυπάσαι όσους δεν έχουν το χάρισμα να βλέπουν χρώματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλοι είστε ευπρόσδεκτοι, καλοδεχούμενοι και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την επίσκεψη και το σχολιασμό σας! Σχολιάστε ο,τι θέλετε με ευπρέπεια και διακριτικότητα, χωρίς να προσβάλλετε ή να θίγετε με οποιοδήποτε τρόπο άλλα πρόσωπα... δηλ. χωρίς βρισίδια και μπινελίκια βρε παιδιά και προ πάντων χωρίς greeklish... ε, τι την έχουμε αυτήν τη ριμάδα τη γλώσσα μας..! Κάπου εδώ μέσα σουλατσάρει και η αγάπη μου!