ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΑΙΦΝΙΔΙΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΝΑΡΧΟ, ΑΔΕΣΠΟΤΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

21 Ιανουαρίου 2025

ΑΒΥΣΣΑΛΕΑ ΠΛΑΝΗ!

Όταν η χορεύτρια τέλειωσε το χορό, γύρισα με μια υπόκλιση. "Θα ιδωθούμε πολύ μακριά" μου απάντησε. Άγγιξα το χέρι της και παραπατώντας από τις μεθυστικές απόκρυφες απολαύσεις, που ήταν καταχωνιασμένες στο μακρινό ορίζοντα, σωριαστήκαμε μπροστά σε μυστήριες παραλίες. Εκεί δίπλα που στενεύει η βρεμένη άμμος, με κινήσεις μελλοντικές βουτήξαμε στα θαλάσσια ρεύματα, να πιούμε το χυμό από κοράλλια, που έκαιγε η αλμύρα τους το λαιμό. Χρυσή η άμμος με ασημένιες ανταύγειες σε ανεξιχνίαστα σπήλαια. Ξαπλώσαμε στην πρασινογάλαζη βλάστηση στρωμένη από όνειρα. Αλλά όνειρα δεν υπήρχαν, τα κάναμε κορδέλα στα μαλλιά. Διακριτικά σχεδιάσαμε ένα τραύμα και μπήκαμε μέσα. Κάτω από τις ξέρες πελώρια χταπόδια, σμέρνες, σκορπιοί κι ένα σωρός από σκουπίδια μολύνουν την ηδονή. Διάφανες φυσσαλίδες αποπνυκτικά χάνονται ψηλά στον ουρανό. Στη χώρα των Κοχυλιών παραμονεύουν ο αέρας, τα ανεξίτηλα χρώματα, οι ήχοι της θάλασσας, ενώ η Χιονάτη πιο πέρα ντυμένη γοργόνα πλανεύει τους ανυποψίαστους νάνους ρωτώντας αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος. Βουβό το κύμα και τόσο μπερδεμένο που δε μπορούσα να ξεχωρίσω τις πατημασιές μου από τις δικές της. Προτού προλάβουμε να χαθούμε και να σβήσουμε, χωθήκαμε μέσα στα σύννεφα. Με μια υπόκλιση ξαναγύρισε στο χορευτικό της βασίλειο.

13 Οκτωβρίου 2024

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ!

Τη νύχτα πάλι μοναχός
Παρέα κάνει ένας καημός
Κι έχει φίλο του τον πόνο
Να γλιτώσει απ' το φόβο.

Το φεγγάρι απόψε πέφτει
Φεύγω τώρα σαν τον κλέφτη
Τη σιωπή μου να μυρίσω
Κει που ήρθα να γυρίσω.

Άργησες αυτό το βράδυ
Να μου κρύψεις το σκοτάδι
Σε δυο ώρες ξημερώνει
Και η νύχτα δεν τελειώνει.

Το πολύ έγινε λίγο
Με τη σκιά μου ξανασμίγω
Της νύχτας άγγιγμα κοιτώ
Ένα φιλί θα αναζητώ

Μέσα σε σύννεφα καπνού
Έχω κλείσει ραντεβού
Της ανάγκης κι αγωνίας
Στην οδό αμφιβολίας.

Σκέψεις μου λεηλατούνται
Μα κι οι στίχοι με φοβούνται
Έστειλες τα αληθινά σου
Να παλεύουν στα σφιχτά σου.

Έφτασα στο τέλος χρόνου
Κλείνω κύκλο τετραγώνου
Έρωτας και υμνολόγια
Καλοδιπλωμένα λόγια.

Γύρισα όλο τον Άδη
Σ' ένα τελειωμένο χάδι
Μόλις φύγαν οι ελπίδες
Έμεινα με τις ρυτίδες.

01 Αυγούστου 2024

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΗΡΩΑΣ!

Αυτός ο κόσμος δε χρειάζεται άλλον έναν κατασκευασμένο υπερήρωα. Δε χρειάζεται άλλη μια παιδική εκδοχή εκείνου που πάντα έμελλε να σώσει την ανθρωπότητα. Δεν το καταλαβαίνεις; Ενισχύεις έτσι το φόβο και την απώλεια της αθωότητας. Κάθε παιδί που προσβλέπει σε κάθε ήρωα στον κόσμο, πως και τι θα μεγαλώσει; Θα μεγαλώνει ανάμεσα σ' αυτό το χάος και θα περιμένει πότε θα εμφανιστεί ο υπερήρωας για να το γεμίσει λόγια κι υποσχέσεις. Θα μεγαλώνει νομίζοντας ότι απέτυχε, επειδή δε μπόρεσε να σωθεί από τα βασανιστήρια της πραγματικότητας. Άρα εξαρτάται από σένα. Να βρεις τον υπερήρωα μέσα σου και να σωθείς, πριν ο κύκλος επαναληφθεί ξανά και ξανά. Τα κληροδοτήματα της ιστορίας έχουν δείξει το δρόμο ότι αυτό γίνεται. Τα δέντρα φυτεύτηκαν από κείνους που έζησαν πολύ πριν από μας. Το έδαφος είναι πιο γόνιμο από ποτέ, ακόμα κι αν το καταπατούν χιλιάδες, μέρα με τη μέρα. Αρκεί να βρούμε αυτόν το μικρό σπόρο μέσα μας και να τον αφήσουμε να αναπτυχθεί, ακόμα κι αν ολόκληρος ο κόσμος περιμένει απλά να τον πατήσει. Να τον αφήσουμε να εξελιχθεί σε κάτι που δε μπορεί να σταματήσει, ακόμα κι αν τρεμουλιάζουμε σε κάθε μας βήμα. Πιστεύω ότι μπορούμε να το κάνουμε, γιατί ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει το Σούπερμαν, εφόσον ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Έλα λοιπόν και σώσε τον παγκόσμιο ήρωα, ακόμα κι αν τα πόδια σου τρέμουν κι η καρδιά σου χτυπάει δυνατά, γιατί μια μέρα ένα παιδί θα δει τα βήματα σου και θα αποφασίσει ότι από όλους τους ήρωες που έχει δει, αυτός που θα ήθελε να είναι, είσαι εσύ.

12 Ιουνίου 2024

ΑΡΝΗΣΗ!

Αρχή και τέλος. Γέννηση και θάνατος. Στη μέση υπάρχει κενό, τίποτα και πουθενά. Από τότε που γεννιέσαι κάτι θα φταίει. Κάθε μέρα που περνάει θα μεταμορφώνει τη ζωή σου προς την ηλιθιότητα και τη μιζέρια. Για όλα, θα φταίνε όλα. Το περιβάλλον, ο διπλανός που μασάει δυνατά, μια σκληρή καρέκλα, ένα αντικανονικό προσπέρασμα, μια κόρνα χωρίς αιτία, τα φαγητά που χάσανε τη γεύση τους, τα λεφτά που λείπουν για να πας διακοπές, τα πράγματα που ψάχνεις και χάνεις χρόνο για να τα βρεις, οι ερωτικές σχέσεις, οι φίλοι που τους βαριέσαι, η βαριεστιμάρα η ίδια που σε δέρνει. Πάντα θα συμβαίνει κάτι που θα σε τσακίζει και θα στα καταστρέφει όλα. Κάπως έτσι γίνετε η ζωή σου αρνητική υπερπαραγωγή και σε οδηγεί στο θάνατο. Αν εξαρτιόταν όμως από μένα, θα τίναζα τον κόσμο όλον στον αέρα για να ξεκινήσουν όλα με ευλογία κι ευγνωμοσύνη από την αρχή.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...