ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

08 Ιουνίου 2017

SCAN..!


Ώρες-ώρες μες στην ηρεμία μου, scanάρω μερικές στιγμές που πέρασαν. Κάνω μια σφυγμομέτρηση για να μετρήσω κατά πόσο μπορώ να επιβιώσω με έναν άνθρωπο χωρίς να τρώμε τις σάρκες μας. Κάπου θέλω να κουρνιάσω, αλλά δε με αφήνει ο οδοστρωτήρας που πέρασε πάνω μου. Δεν είναι πως δε θέλω, αλλά φοβάμαι εμάς τους δυο... εμένα και σένα που δε φαίνεσαι. Ίσως και να έχω κουραστεί να ακούω άλλους ανθρώπους. Να λένε τα ίδια λόγια, δίχως να λένε τίποτα. Να ζουν μόνιμα κάτω από ένα "νομίζω" χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν... να νομίζουν ότι ταυτίζονται με αυτά που διαβάζουν, να νομίζουν ότι ανήκουν στους ολόγιομους, να νομίζουν ότι συμπορεύονται με όσα πιστεύουν, να νομίζουν ότι είναι λεύτεροι, να νομίζουν ότι ερωτεύονται και αγαπάνε... 
Έτσι, στέκομαι σε εκείνους που έχουν την αίσθηση του κάτι και του κάπου. Σαν να με σκέφτεται κάποιος και να με φωνάζει. Να γράφω ακόμα για σένα και τώρα, αλλά εσύ να μη φαίνεσαι πουθενά. Τα χρόνια περνάνε χωρίς να κρατάω τίποτα μέσα μου για μένα. Και δεν το έκανα γιατί δε μπορούσα ή δεν το ήθελα, αλλά γιατί δεν άντεχα να βουλώνω άλλο μέσα μου. Ήθελα δεν ήθελα κρατούσα σημειώσεις από ερεθίσματα ανθρώπων, ακτινογραφώντας χαρακτήρες και συμπεριφορές. Έτσι έφτασα μια μέρα να υπόσχομαι. Σε ποιον όμως; Σε μένα. Κάπως έτσι όμως έχω φθαρεί από αυτήν την κατάσταση, γιατί οι υποσχέσεις υπάρχουν για να κρατάνε μόνο για λίγο. Μετά με μια ευχή και ένα χαμόγελο ξεχρεώνω όλες τις πιστωτικές ζωές. Σε τούτον τον καμβά το μόνο που απομένει είναι να αγκαλιάσω λιγάκι τον εαυτό μου, έτσι για να λειάνω κάπως το δρόμο προς το Γολγοθά, χωρίς να αλλάξω εκείνα τα χρώματα από το φόντο μέσα μου. 
Κι έτσι κάπως πορεύτηκα ως εδώ έχοντας μαζί μου δυο εξαρτήσεις για διαβατήρια... την αγάπη και την ταπεινότητα. Είναι βασικά κριτήρια επιβίωσης και παρόλο που δεν είχα ιδιαίτερο δέσιμο με τους γονείς μου, ωστόσο αισθάνομαι την ανάγκη να τους ευχαριστήσω γι' αυτά τα αγαθά που κόλλησα. Ίσως χρειάστηκε κάποτε να υπάρξει κάποια εύνοια(χέρι βοήθειας ή μέσον κατά πολλούς), αλλά ευτυχώς που δεν υπήρξε, για να μη γίνει αυτό αρωγός στη μικρή ζωή μου. Βαρετοί και σκιεροί άνθρωποι, άτομα εγωκεντρικά και εγωπαθή σε αφθονία ευδοκιμούν παντού, για να μου στενεύουν ακόμα και τα παπούτσια που φοράω. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν τον τρόπο τους να μεγαλώνουν συνέχεια την ύλη. Δεν τους μισώ, αλλά τους ευγνωμονώ αφού είναι εκείνοι που με κάνουν να ευχαριστιέμαι τη μοναξιά μου. 
Όχι, δε λυπάμαι εκείνους, αλλά το θάνατο που διάλεξαν να ζουν μαζί του. Σιχάθηκα πια το βόλεμα, αλλά για να μη μπερδευτώ ξανά μαζί του, έκανα την επιλογή μου. Όση ζωή απέμεινε ακόμα να διανύσω, να μην ξεχαστώ μονάχα να την αποθέσω σε άλλα χέρια, αλλά με τη βοήθειά Του να την ορίζω μόνος μου.

26 Μαΐου 2017

ΛΑΜΠΕΡΟΙ ΗΡΩΕΣ("Οι Αντίζηλοι")!


Σήμερα σε τούτη τη γωνιά σερβίρεται μια ακόμα νοσταλγία ή μάλλον ευελπιστεί να κάνει ένα αφιέρωμα σε μια γλυκιά ανάμνηση! Σαν ένας φόρος τιμής στα παιδικά εκείνα χρόνια της αγνότητας και της ξενοιασιάς. Παιδικοί ήρωες που έβαλαν ένα χεράκι να μεγαλώσει μια γενιά, αλλά και συνέβαλαν να διαμορφώσουν ήθη. 
Πρόκειται για παλιά τηλεοπτική σειρά του 1974 με 1975 με αυτοτελή 50λεπτα επεισόδια που παίζονταν στην τότε ασπρόμαυρη τηλεόραση(ΥΕΝΕΔ). Συνήθιζε να με συναρπάζει και να με καθηλώνει το μεσημέρι στις 2 η ώρα κι ότι είχα γυρίσει απ' το σχολείο. Ήταν απ' τις πολυαγαπημένες μου σειρές και θυμάμαι καλά ότι οι ήρωες-πρωταγωνιστές της με είχαν μαγνητίσει και μαζί μ' έναν παλιό μου φίλο προσπαθούσαμε να τους μιμηθούμε στη γειτονιά. Ναι, ακριβώς... μικρά ζωντόβολα μιας άλλης εποχής που μεγάλωνε πλάι σε στοίβες από χάρτινους ήρωες των κόμικς και του σινεμά. Τότε ήμουνα δεν ήμουνα 12 με 13 χρόνων και για όσους ήταν κοντά σ' αυτήν την ηλικία, ίσως να θυμάστε αυτήν τη σειρά. Μιλάω για κείνη την αγγλόφωνη με τον ελληνικό και χαμένο στη μετάφραση υπότιτλο "Οι αντίζηλοι"(The persuaders), όπου τελευταία έμαθα ότι την ονομασία αυτήν την πήρε από ένα σόουλ συγκρότημα "The persuaders". Εδώ χρειάζεται να διευκρινίσω ότι σε ακριβοδίκαιη μετάφραση η σειρά θα έπρεπε να ονομάζεται "Οι πειθήνιοι" κι ευτυχώς που επικράτησε το αντικανονικό "Οι αντίζηλοι", επειδή αναφέρονταν κυρίως στο προφίλ των κεντρικών συντελεστών.
Η σειρά λοιπόν αυτή είχε δυο "άσπονδους" φίλους-πρωταγωνιστές τον Roger Moore και τον αξέχαστο Tony Curtis. Αυτοί οι δυο ηθοποιοί ήταν τεράστια ονόματα της εποχής εκείνης, αλλά και οι ρόλοι τους ήταν κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους! Ιδανικότερους πρωταγωνιστές δε θα μπορούσαν να βρουν οι παραγωγοί της σειράς, έστω κι αν ο Tony Curtis ήταν μόλις η τρίτη επιλογή για τον ρόλο, μετά από το Ροκ Χάντσον και το Γκλεν Φορντ. Η ιδέα βασίστηκε στον Robert S.Baker κι είχε ξεκινήσει από τον "Άγιο" και από ένα επεισόδιο, όπου ο Σάιμον Τέμπλαρ είχε για βοηθό έναν Τεξανό πετρελαιά εθισμένο στην περιπέτεια. Αποτελούσε συνέχεια της σειράς του "Αγίου", αλλά αυτήν τη φορά όμως την παραγωγή επιμελήθηκε ο ίδιος ο Roger Moore, χωρίς όμως να αναφέρεται αυτό στα credits! Εδώ στους "Αντίζηλους" ο Λόρδος Moore στην ουσία ήταν μια παρωδία του "Αγίου", ενώ ο επιχειρηματίας Curtis ήταν μια παρωδία του νεόπλουτου Αμερικάνου της δεκαετίας του '60. Τη σειρά γύρισε ο Tony Spratling, ενώ η μουσική επένδυση έγινε απ' τον αξέχαστο, μεγάλο, πολυβραβευμένο κι αγαπημένο μου μουσικοσυνθέτη John Barry. Τη μουσική αυτή πολύ αργότερα-όπως ήταν φυσικό για μένα-έφαγα τον κόσμο για να την αποκτήσω σε βινύλιο. Γυρίστηκαν συνολικά 24 επεισόδια κι ήταν όλα έγχρωμα, αλλά στη χώρα μας τα βλέπαμε τότε όλα ασπρόμαυρα. Η έγχρωμη τιβούλα μπήκε στα σπίτια μας μετά από αρκετά χρονάκια. Εκτιμώ ότι ήταν ελάχιστα τα επεισόδια μπροστά στην τεράστια επιτυχία που είχε ειδικά στην Ευρώπη και στην Αυστραλία. Κι ακόμα ελάχιστοι εκείνοι που πρόσεχαν την υπόθεση της σειράς, όσο τις ατάκες που άφηναν με το ιδιαίτερα σοβαρό και χαρακτηριστικό χαμόγελο τους οι πρωταγωνιστές ο ένας στον άλλον. Οι ατάκες αυτές ήταν και το μεγαλύτερο όπλο της σειράς.
Ας θυμηθούμε εδώ μερικές από τις χαριτωμένες ατάκες-διαλόγους των πρωταγωνιστών: 

Μπρετ: "Ντάνυ ας φανούμε γενναίοι και ας ορμίσουμε όπως ο προπάππους μου, που όρμησε με το τουφέκι του εναντίον μιας δεκάδας Ινδών"

Ντάνυ: "Και τους σκότωσε όλους;"
Μπρετ: "Α όχι... τον σκότωσαν αυτοί, είχε ξεχάσει να γεμίσει το όπλο"

Ντάνυ: "Μπρετ πολύ ωραίο κοστούμι, θα μου δώσεις το τηλέφωνο του χασάπη σου;"

Μπρετ: "Ντάνυ χαίρομαι που σε βλέπω, ελπίζω να πέτυχε η μεταμόσχευση εγκεφάλου"

Μπρετ: "Αυτόν το λαβύρινθο που είναι τόσο πολύπλοκος τον έχτισε ο προ προπάππους σε ηλικία 24 ετών αρχιτέκτων με λαμπρό μέλλον"

Ντάνυ: "Και τι άλλο έχτισε"
Μπρετ: "Δυστυχώς τίποτα, χτίστηκε κατά λάθος στο λαβύρινθο του"

Τελείωσε όμως πρόωρα, άδοξα και πολύ απότομα. Ακούστηκαν πολλοί και διάφοροι λόγοι. Κάποιες εκτιμήσεις έκαναν λόγο ότι οι υποχρεώσεις των πρωταγωνιστών-σταρ σε κινηματογραφικά γυρίσματα, δεν άφησαν ν' απολαύσουμε περισσότερα επεισόδια. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές γι' αυτό, εκ των οποίων οι βασικότερες είναι δύο. Η μία είναι ότι η σειρά ισορρόπησε μεταξύ σάτιρας και συνηθισμένης αστυνομικής υπόθεσης, που η αμερικάνικη κοινή γνώμη δε μπόρεσε να "μασήσει" τη διακωμώδηση της κουλτούρας τους, με αποτέλεσμα να μη δει στα σοβαρά τη σειρά. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα σε κάθε πλοκή των επεισοδίων ήταν το ξεχωριστό χιούμορ που μέσα απ' τις αντιθέσεις των δύο ηρώων, υπερκέρναγαν κάθε ίχνος αντιζηλίας. Οι Αμερικάνοι όμως συνηθισμένοι σε άλλου είδους και ύφος σειρές, το έβλεπαν σαν μια αντιπαράθεση Αγγλίας και ΗΠΑ και γι' αυτό δε μπορούσαν να αποδεχτούν τόσο χιούμορ σε βάρος τους. Αυτός ήταν κι ο βασικός λόγος που σταμάτησαν τα γυρίσματα της πιο ακριβοπληρωμένης σειράς, αφού γυρίστηκε σε πολλά μέρη της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. 
Η άλλη-που είναι και δική μου εκτίμηση-είναι ότι ο ένας φλεγματικός και πνευματώδης Άγγλος ευγενής Λόρδος Brett Sinclair(Roger Moore), πραγματικός κοκέτης με κολλαρισμένη και προσεγμένη εμφάνιση, που περνούσε τη ζωή του με τη φόρμουλα ένα, τα κορίτσια, τη διασκέδαση και ήταν μαθημένος στα πλούτη από μικρός, καπέλωνε τον Αμερικάνο τυχοδιώκτη, τρελούτσικο με σπορ εμφάνιση(τρελλοαμερικάνο τον έλεγε στη σειρά ο Roger Moore) και πιο ρεαλιστή Danny Wilde(Tony Curtis), που είχε μεγαλώσει με το αμερικάνικο όνειρο στις γειτονιές του Μπρονξ της Νέας Υόρκης, όπου με το τζόγο και το κυνήγι των ευκαιριών κατάφερε να γίνει επιχειρηματίας στο χώρου του πετρελαίου, κάνοντας να φαίνεται αυτός υποδεέστερα ανώριμος στα μάτια του κόσμου, για μια Αμερική που θεωρείται παντοδύναμη, πρωτοπόρος και αρωγός σε όλα. Αυτό κατά μία έννοια δε μπόρεσε να χωνέψει η αμερικάνικη καπιταλιστική κοινωνία. Το αμερικάνικο κόμπλεξ δυστυχώς υπήρχε από ιδρύσεως αυτής της χώρας. Αυτές ήταν οι δυο πιο διαδεδομένες εκδοχές που-μαζί με τις υπόλοιπες-ίσως να λειτούργησαν και συνδυαστικά από κοινού, για να σταματήσει τα γυρίσματα η σειρά.
Στην υπόθεση της σειράς τώρα, "οι αντίζηλοι" είναι δυο άνδρες-playboys φαινομενικά αταίριαστοι από ξεχωριστά κοινωνικά υπόβαθρα, τόσο λόγω καταγωγής αλλά και ιδιοσυγκρασίας, που προσπαθούν να λύσουν άλυτα αστυνομικά και δικαστικά προβλήματα. Στα μόνα που ταιριάζουν είναι σε τρία πράγματα: Στις γυναίκες όπου ήταν τρελοί τζέντλεμαν και παθιασμένοι, στην άνετη ζωή και την καλοπέραση κι όποτε βρίσκονταν σε μπλεξίματα το διασκέδαζαν. Σε όλα τ' άλλα ήταν τελείως αντίθετοι και διαφορετικοί. Αυτά όμως δε θα αποτελούσαν εμπόδιο για να γίνουν πολύ καλοί φίλοι, όπου μέσα από τις περιπέτειες τους θα ζουν συνεχώς παρέα με τον κίνδυνο. Η στήριξη, η βοήθεια και η ανησυχία που είχε ο ένας για τον άλλον, δεν ήταν απλή και τυπική, αλλά πραγματική και παροιμιώδης, όπου σε αρκετές περιπτώσεις κατέληγε να είναι και συγκινητική.
Να αναφέρω λίγο και για το αρχικό στόρυ της σειράς. Οι πρωταγωνιστές συναντήθηκαν μετά από πρόσκληση στη Γαλλική Ριβιέρα, αφού είχε σκηνοθετήσει πρώτα αυτό ο αξέχαστος συνταξιούχος δικαστής Fulton(Laurence Naismith). Εκεί γνωρίστηκαν τυχαία μετά από έναν καυγά μεταξύ τους σ' ένα μπαρ ξενοδοχείου-και συγκεκριμένα για το πως πρέπει να πίνετε ένα μαρτίνι-και συλλαμβάνονται για τους βανδαλισμούς απ' τον ίδιο. "Και οι δύο έχουν κάτι, που ενώνεται σαν τα χημικά. Πάρε δύο στοιχεία, πες τα νίτρο και γλυκερίνη, ανακάτεψε τα μαζί και έχεις έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Μου αρέσει η αναλογία. Νίτρο και γλυκερίνη και ανάβω το φιτίλι." Με αυτά τα λόγια του συνταξιούχου δικαστή προς το βοηθό του έπεφταν οι τίτλοι αρχής και ένα από τα ωραιότερα μουσικά θέματα τηλεοπτικής σειράς που είχαν γραφτεί, ακούγονταν στη συνέχεια να κουμπώνει τόσο τέλεια με όλες τις ιστορίες της. Κι εδώ είναι η κατάλληλη στιγμή για να θυμηθούμε αυτό το μουσικό κομμάτι αμέσως λοιπόν ξανά...


από δικό μου βίντεο

Έπειτα απ' αυτό εκείνος τους πρότεινε να διαλέξουν τις ενενήντα μέρες φυλακή ή να τον βοηθήσουν σε διάφορες δικαστικές υποθέσεις! Χωρίς ιδιαίτερη προθυμία οι δυο πρωταγωνιστές αποφασίζουν το δεύτερο!
Η σειρά ήταν μια παραγωγή της αγγλικής ITC Entertainment και η πιο ακριβή μέχρι τότε, αφού τα περισσότερα γυρίσματα είχαν γίνει εκτός Αγγλίας. Ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ευρώπη το 1971. Αργότερα τα επεισόδια της σειράς κυκλοφόρησαν σε DVD από την εφημερίδα "Ισοτιμία", όπου φρόντισα να τα προμηθευτώ όλα. Στη μετακόμιση-όπως ήταν φυσικό για μένα-τα έχασα και τώρα έμεινα προσπαθώντας να τα βρω μέσα από το διαδίκτυο με ελληνικούς υπότιτλους. Πρόλαβα πάντως να τα δω μόνο μια φορά. Αν και στην Αμερική δεν κατάφερε να φέρει πίσω τα λεφτά της, ωστόσο όμως δεν εμπόδισε τον απογοητευμένο-αλλά ψύχραιμο-Roger Moore να πάρει τη σκυτάλη απ' το Sean Connery για να γυρίσει τα περισσότερα θέματα, κάνοντας έτσι το μεγάλο βήμα ως James Bond. Πιο πρακτικός ο Roger Moore κατάλαβε ότι η τηλεόραση μάλλον τελείωσε γι' αυτόν. Ο έτερος πρωταγωνιστής Tony Curtis μη μπορώντας να δεχθεί αυτήν την αμερικανική αποτυχία, έσβησε την καριέρα του στο ποτό παίρνοντας την κάτω βόλτα. 
Μέσα απ' τα επεισόδια παρέλασαν και μεγάλα ονόματα που αργότερα μεγαλούργησαν σε άλλες σειρές, όπως η Τζόαν Κόλλινς(που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό), ο κωμικός Τέρρυ Τόμας, ο σπουδαίος θεατρικός Ντένομ Έλλιοτ. Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτα γι' αυτήν την υπέροχη τηλεοπτική ανάμνηση. Εκείνη την εποχή πέρασα καλά με τους "Αντίζηλους"-όπως και πολλοί άλλοι-και τους νοσταλγώ με συγκίνηση ακόμα. Μπορεί αυτή η σειρά να με είχε εξιτάρει με τη δράση, την εύκολη ζωή και την καλοπέραση, δε με άφησε όμως καθόλου αδιάφορο από τη μεριά της στήριξης και της αλληλοκάλυψης. Αυτή η λάμψη της προσφοράς, έδωσε κίνηση στην ανθρώπινη αξία και έφτιαξε τις βάσεις μιας παραδειγματικής φιλίας.

Υ.Γ.-1: Οι πληροφορίες δεν έχουν αλιευθεί όλες από το διαδίκτυο, αλλά ορισμένες αποτελούν και αντικείμενο προσωπικής γνώσης.

Υ.Γ.-2: Πριν καλά-καλά φτάσουν στο τέρμα οι αράδες αυτής της δημοσίευσης, στις 23-5-2017 ο έτερος βασικός πρωταγωνιστής Λόρδος Brett Sinclair(Roger Moore) "έφυγε" για να βρει το φίλο του Danny Wilde(Tony Curtis) και από κει να συνεχίσουν τα πειράγματα με τις ατάκες τους. Να έχουν καλό παράδεισο και οι δυο!!!

17 Μαΐου 2017

ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ(Ενιαία Κίνηση Bloggers)


Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα 
και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν 
τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, 
που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα.

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ σε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ' τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ...


ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, που σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέα". Μεταξύ άλλων ο κ. Λέκκας αναφέρει: "το... μαύρο υγρό των αποστραγγισμάτων των σκουπιδιών - τα επικίνδυνα δηλαδή "κατακάθια" των απορριμμάτων - εξαπλώνεται με εντυπωσιακό τρόπο. Από την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο ως τις παρυφές της Φυλής και των Αχαρνών, όλες οι μετρήσεις σε βάθος 20, 50, 70 και 100 μέτρων ανίχνευσαν κάδμιο, αρσενικό, κυάνιο, μόλυβδο και ψευδάργυρο". Το υπέδαφος μιας ολόκληρης περιοχής θεωρείται πλήρως κατεστραμμένο. "Σε όλη αυτή την έκταση δεν μπορεί να γίνει καμία γεώτρηση, ενώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επιφάνεια για καλλιέργειες. Όσο πιο κοντινές στη χωματερή ήταν οι περιοχές από όπου είχαν ληφθεί τα δείγματα, τόσο οι ρύποι ανιχνεύονταν ακόμα και σε μηδενικό βάθος, στην επιφάνεια του εδάφους". 


Στα παραπάνω προστίθεται και το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, που βρίσκεται στο σημείο, καθώς και η μικρή απόσταση από τη λίμνη του Μαραθώνα η οποία χρησιμοποιείται για πότισμα στις καλλιέργειες της περιοχής, η καταστροφή του δάσους που αποτελεί ένα από τους λίγους πνεύμονες που έμειναν στην Αττική, η ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αναρωτιόμαστε πώς γίνεται η Πολιτεία να απαγορεύει σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από τη λίμνη, την οικοδόμηση κατοικιών και επιτρέπει την οικοδόμηση ΧΥΤΥ!!!


Γι' αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεντάξει διαπαντός το έργο από τη χρηματοδότηση ως περιβαλλοντικά επιζήμιο (αφού δεν πληροί τις προϋποθέσεις) και κρατά την υπόθεση ανοιχτή σε ο,τι αφορά τη διερεύνηση παράνομων ενεργειών που έγιναν.


Το επιχείρημα πως ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα, θα δέχεται μόνο υπολείμματα είναι ακόμα χειρότερο αφού σ' αυτά περιλαμβάνονται τα πιο τοξικά και επικίνδυνα για την υγεία, υλικά που δεν ανακυκλώνονται οπότε η μόλυνση θα είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη!
Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ...

Οι bloggers ενώνουμε τη φωνή μας με την φωνή των κατοίκων 
για να αποτρέψουμε αυτή την οικολογική βόμβα να εκραγεί!
Γιατί ο τόπος που ζούμε ανήκει στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές.
Έχουμε χρέος να τον προστατεύσουμε!!

Ο ΧΥΤΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!
ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

10 Μαΐου 2017

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ..!


Ρίχνοντας ένα βλέμμα στο διαδικτυακό παρελθόν, έχω την αίσθηση ότι εδώ και κάμποσο καιρό υπάρχει διαφορετική διάθεση στα ιστολόγια, όπου τότε ο ρυθμός των δημοσιεύσεων ήταν πιο πυκνός και σχεδόν καθημερινός. Υπήρχε περισσότερος χρόνος και άλλη όρεξη. Σ' αυτήν την κατηγορία νομίζω ανήκω και ο ίδιος. Από τότε πια, άλλο σταμάτησε να ασχολείται, άλλο αραίωσε τις εμφανίσεις, άλλο ανανέωσε την ονομασία, άλλο διάλεξε τη σιωπή... 
Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα, φαινότανε σαν να είχαμε δώσει ένα τυχαίο χρονοραντεβού, όπου συναντηθήκαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Τα δρώμενα απ' την άλλη μεριά βρίσκονταν στην εποχή της ανακάλυψης κι αυτό που υπήρχε συχνά ήταν οι αλλεπάλληλες ερωτήσεις με τη μορφή ενός βραβείου. Αυτό γίνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα στις γειτονιές μας. Ήταν μπορώ να πω το πρώτο καθιερωμένο μπλογκοπαίχνιδο που γνώρισα, χωρίς να ξέρω την προέλευσή του ή έστω ποιος το διοργάνωνε. Ακόμα και σήμερα φυσικά στα ίδια σκοτάδια βρίσκομαι. Είχα από τότε τις απορίες μου, αλλά-έστω και παράκαιρα-τώρα μου ήρθε η φλασιά. Φαινότανε σαν να έρχονταν περιπλανώμενο από το υπερπέραν, αλλά με φιλικές διαθέσεις πάντοτε και σαν να το συνόδευε ευγενικά ένα μπουκέτο από μυροβόλα λουλούδια. Οι απαντήσεις που δίνονταν ήταν πολλές και διάφορες. Είχαν περιτύλιγμα απλοϊκό, οικείο, περίτεχνο αλλά και χιουμοριστικό, όπου η κάθε λέξη έμοιαζε σαν να κούμπωνε σχεδόν το ίδιο σε όλους μας.  
Τώρα που το καλοσκέπτομαι, τι να έγιναν αυτές οι "βραβεύσεις" άραγε; Που πήγαν ή μάλλον που εξαφανίστηκαν! Πέρασε πια η εποχή τους ή τέλειωσε ο σκοπός τους; Μπορεί αυτό που σκέφτηκα να είναι ένα παλιό φρούτο, αλλά ποιος μπορεί να πει ότι στις αναμνήσεις δεν ισχύει η αναδρομικότητα. Θυμάμαι ότι απ' την αρχή που εκτέθηκα σ' αυτόν το χώρο, έβλεπα να υπάρχουν πολλών λογιών "βραβεύσεις" και μπορώ να ομολογήσω ότι δεν τις καλοέβλεπα. Ήμουν δηλαδή εκείνης της άποψης "ποιος είμαι εγώ που θα κάτσω να πω και να μιλήσω για τον εαυτό μου!" Μετά ήταν και το άλλο που-αν και είμαι κατά της βράβευσης-δε θεωρώ ότι κάνω κάτι που χρειάζεται επιβράβευση. Έρχεται στο αυτί μου πολύ εγωιστικό αυτό κι ο,τι έχω να πω και να δείξω μπορεί να φανεί μέσα απ' αυτήν την οθόνη. Ένα βραβείο μπορεί να δημιουργήσει ανισότητα. Κάτι τέτοιες αντιλήψεις όμως υπήρχαν(και ίσως υπάρχουν) ακόμα σε ορισμένους συνοδοιπόρους του πληκτρολογίου. Τους έχω κατατάξει όλους στους έντιμους φίλους που συνταξιδεύουμε σε ένα τρένο πάνω στις ίδιες ράγες. Άλλωστε και τα ιστολόγια έχουν καταταγεί κι αυτά στη σφαίρα της κοινωνικής δικτύωσης ή φαντασίωσης. Ο καθένας έχει το δικαίωμα της επιλογής και δεν υπάρχει κανένα απολύτως ζόρι.
Μετά βέβαια και κατόπιν "ωρίμου" σκέψης την όλη αυτή διαδικασία την είδα σαν ένα μεγάλο παιχνίδι παζλ. Κι οι τελευταίοι ενδοιασμοί εξαλείφθηκαν απ' αυτό που φαινότανε παιδική χαρά. Άλλαξα αυτήν την οπτική γωνιά αφήνοντας τον εαυτό μου να μπει στο πετσί του ρόλου, βλέποντάς το έτσι σαν ένα παιχνιδάκι. Ξεκίνησα απ' το πιο απλό, να αφαιρέσω δηλαδή απ' το μυαλό μου τη λέξη βράβευση(ή βραβείο) και να την αντικαταστήσω με ένα απλοϊκό χτύπημα της πόρτας του σπιτιού που συνηθίζεται σε μια επίσκεψη. Κι όμως, μια τέτοια απλή κίνηση της σκέψης έδινε ιδιαίτερη τιμή και χαρά και στους δυο. Απάλυνε ακόμα περισσότερο την ψυχή, για να έρθουν πιο κοντά. Εκτίμησα λοιπόν πολύ λογικό το γεγονός να υπάρχει ένα σχετικό ενδιαφέρον για το ποιοι είμαστε πίσω απ' το νόημα κάθε λέξης που σχηματίζουμε στο πληκτρολόγιο-αλλά και σκέψης-, αν και μέσα από τα γραφόμενα σκιαγραφείται αρκετά ο χαρακτήρας μας. Και μη νομίζετε, η σκιά μας φαίνεται μέσα από αυτά τα ίχνη που αφήνουμε ακόμα και χωρίς να το θέλουμε. Δε μπορούμε να κρυφτούμε όταν εκδίδουμε τον εαυτό μας σ' αυτόν τον διαδικτυακό περίγυρο. Κάποτε θα μας βρουν!
Ακόμα και να μη μιλάμε η μυρωδιά που διαχέει η κάθε κίνηση και στάση του μυαλού, προδίδει αυτό που είμαστε κι αυτό που παραθέτουμε. Φανταστείτε λοιπόν, όταν αρχίζουμε να ανοίγουμε το στόμα μας και να συναρμολογούμε λέξεις φτιάχνοντας έτσι ολόκληρες προτάσεις σκέψεων. Οι σκέψεις μας αυτές είναι ο καθρέπτης που αντανακλά και μας αντιπροσωπεύει. Αλλά κι εδώ στο χέρι μας είναι να επιλέγουμε ο,τι θέλουμε να φανεί. Όσο όμως και να επιδιώξουμε να κρυφτούμε, οι λέξεις με τη ζωή αφήνουν τα σημάδια πάνω μας. Αφήστε που ελλοχεύει και ο κίνδυνος του ψεύδους... δηλαδή χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, να μας γίνει μετά όλο αυτό συνήθεια και να πορευόμαστε βήμα-βήμα μια λαθεμένη πορεία. Γι' αυτό και η άρνηση μιας απάντησης θεωρώ ότι είναι πιο ντόμπρα από ένα οποιοδήποτε ψέμα. 
Πάει ο καιρός της εξερεύνησης, αφού άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο έχουν ξεφυλλίσει απόψεις, ενώ ορισμένοι ίσως να έχουν βρεθεί από κοντά. Και κάπως έτσι αυτός ο κύκλος έγινε ανάμνηση, εξοφλώντας μαζί και τις όποιες προσωπικές εκτιμήσεις. Στην ουσία αυτή η περιπλάνηση μπορεί να συνέβαλε στην καλύτερη επικοινωνία για να σπάσει ο πάγος, αλλά θα παραμένει πάντα δεύτερη και τρίτη επιλογή. Την πρώτη και σημαντικότερη θέση(κατά τη γνώμη μου πάντα) καταλαμβάνει αυτό καθαυτό το ύφος των δημοσιεύσεων και σχολίων ενός ιστολογίου, που μέσα απ' αυτό χαρακτηρίζει και το ήθος κάθε διαχειριστή.

Υ.Γ.: Και για να σε προλάβω μη μου την πεις, όταν εννοώ για τον πιο πυκνό και σχεδόν καθημερινό ρυθμό, δεν αναφέρομαι σε όλα τα ιστολόγια, αλλά σε ορισμένα που είναι και τα περισσότερα. Και σ' αυτά όμως ίσως να έχει περάσει απ' το μυαλό κάποια στιγμή μετάλλαξης! Είπαμε, όπως θέλει και μπορεί ο καθένας. Δεν είναι κακό να αλλάζουμε κατεύθυνση μπροστά από εμπόδια και λάθη. Κακό θα είναι να μην τα κάνουμε σκαλοπάτια για να δούμε!

23 Απριλίου 2017

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ!

Ίσως να έχουμε αναρωτηθεί κάποτε για την πορεία μας στη ζωή και το τι κάνουμε σ' αυτήν. Ερχόμαστε μόνοι μας, ζούμε την πραγματικότητα επίσης μόνοι μας και φεύγουμε χωρίς επιστροφή. Η πορεία αυτή είναι μια μοναχική παρένθεση μέσα στα όρια της κοινωνικής αποξένωσης. Μόνοι λοιπόν θα δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Βοήθειες μπορεί να βρούμε στο δρόμο μας πάρα πολλές, αλλά τις αποφάσεις χρειάζεται να τις πάρουμε κι αυτές μόνοι μας. Ζούμε σε απομόνωση μέσα στα λευκά κελιά, αφήνοντας απέξω ανεκτίμητες συναισθηματικές αξίες. 
Από που ερχόμαστε, πως πορευόμαστε και που καταλήγουμε; Ξέρουμε τι περιμένουμε; Τι θέλουμε; Τι δίνουμε; Τι παίρνουμε; Ζούμε αληθινά ή απλά υπάρχουμε; Αναπάντητα ερωτήματα που οι λύσεις τους ίσως να βρίσκονται σε κάποιες σκοτεινές μαύρες τρύπες! Σ' αυτήν την αγωνιώδη διαδρομή προσέχουμε μόνο τον εαυτό μας και τίποτα περισσότερο. Να τον προστατέψουμε για να μην πληγωθεί, ρίχνοντας το βάρος στα εγωιστικά χαρακτηριστικά του. Νομίζουμε ότι έτσι δίνουμε ποιότητα στην αξία της ζωής, ενώ στην πραγματικότητα κουκουλώνουμε αυτή με την αδιαφορία, δημιουργώντας τετριμμένες προτεραιότητες στη θέση των βασικών.

Την αγάπη που μεταφέρουμε μέσα μας και δίνει μεγάλη αξία στη ζωή, μη φοβόμαστε να τη διοχετεύσουμε σε όλους τους ανθρώπους κι ακόμα περισσότερο στους πληγωμένους! Από μόνη της είναι πηγή χαράς. Όποτε νιώσουμε το "σ' αγαπώ" να το λέμε έγκαιρα και χωρίς επιφυλάξεις, για να μην έρθει εκείνη η στιγμή και γίνει πολύ αργά. Θα ήρθαμε κάποτε κι εμείς σε παρόμοια κατάσταση και γνωρίζουμε πόσο υπερπολύτιμη είναι. Κι όταν αυτή χορηγείται απ' την καρδιά μας αληθινά και δυνατά, τότε σίγουρα επιστρέφεται με αντανάκλαση πίσω και σε μας.

Την ευτυχία που έχουμε μεγάλη ανάγκη και την κυνηγάμε για να την πιάσουμε, είναι πιο ωραία να εκδηλώνεται από μας. Η ευτυχία είναι αυτόφωτη, πηγάζει απ' την αγάπη και την ηρεμία μέσα μας, πολλαπλασιάζεται απ' τις χαρές και τα χαμόγελα, συντηρείται απ' το παρόν και τις στιγμές και πεθαίνει από τα δάκρυα και τον πόνο! Δεν είναι προορισμός, αλλά μια συνεχόμενη διαδρομή. Γι' αυτό καλό θα 'ναι να είμαστε νηφάλιοι και να μην τη στηρίζουμε σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά να την αναζητάμε ανάμεσα στα απλά!

Η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για τη ζωή, είναι μεγάλη υπόθεση και δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη! Μας διαφεύγει ότι ζούμε προσωρινά πληρώνοντας νοίκι! Όταν υπολογίζουμε στην υγεία μας, τότε θα 'μαστε έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουμε όσες άσχημες στιγμές εμφανιστούν μπροστά μας. Έτσι μόνο θα καταλήξουμε να έχουμε ακόμα περισσότερα. Ευγνωμοσύνη επίσης είναι όλα όσα έχουμε. Άλλωστε όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής.


Η αλήθεια είναι στο χέρι μας να την αναγνωρίσουμε. Χρειάζεται όμως να τη λέμε πρώτα στον εαυτό μας, για να είμαστε εντάξει στους απολογισμούς. Σε ότι κι αν λέμε ή κάνουμε, να είμαστε αληθινοί. Η αλήθεια μερικές φορές δεν είναι γλυκιά και γι' αυτό δεν κάνει όλους τους ανθρώπους χαρούμενους. Προτιμότερο όμως είναι να μη μας χωνεύουν, παρά να προσποιούμαστε και να μας θέλουν γι' αυτό που δεν είμαστε! Θα το διακρίνουμε καλύτερα όταν έχουμε έναν ειλικρινή εχθρό, από ένα φίλο που λέει ψέμματα.


Βασικότερο όλων αυτών για να πορευτούμε, είναι ανάγκη να λέμε αυτό που νιώθουμε αληθινά και να μιλάμε σαν να έχουμε απέναντι τον εαυτό μας. Είναι η κατάλληλη πρόβα, κάτι σαν ένα κρασ τεστ, για να κατανοήσουμε το συναίσθημα του συνομιλητή μας. Μπορεί να μην αρέσουν όσα θα πούμε, αλλά θα μας προστατεύει από απρεπείς συμπεριφορές και είναι ικανό να μας προφυλάξει από παρεξηγήσεις.


Τα προβλήματα κι οι δυσκολίες της στιγμής, κάνουν να ξεχνάμε ότι ο χρόνος που αφήνουμε πίσω μας, είναι ο καλύτερος σύμμαχος και φίλος μας. Είναι εκείνος που χορηγεί τις μέρες σαν παυσίπονα, μέχρι να επουλώσει όλες τις εσωτερικές πληγές. Στο τέλος αφήνει έντονα το αποτύπωμα κάποιας ανάμνησης ή νοσταλγίας. Αυτό βοηθάει να αποκρυπτογραφούμε πιο ήρεμα και ξεκάθαρα τα γεγονότα που πέρασαν με τους πρωταγωνιστές τους.


Να θυμόμαστε ότι στο τέλος θα πάνε όλα καλά, γιατί αν δεν πάνε καλά δεν είναι το τέλος. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, που πολλές φορές μπορεί να 'ναι άνισος! Στο χέρι μας είναι να τον φέρουμε εκεί που θέλουμε, αρκεί να μη λυγίσουμε κι εγκαταλείψουμε. Μ' αυτό το σκεπτικό προχωράμε, αντλώντας δύναμη απ' την ψυχή μας μέχρι να περάσει η μπόρα. Όσα σύννεφα μαζευτούν, θα βρίσκουμε τρόπους για να φέρνουμε τον ήλιο δίπλα μας. Να αντλούμε τη θετικότητα των περιπτώσεων, επειδή είναι ένα μέσον κατά της απογοήτευσης κι εξαρτάται από μας.

Όλα αυτά βέβαια και άλλα ακόμα εκτιμώ ότι δεν είναι ικανά να φέρουν κοντά τους ανθρώπους. Είναι όμως μερικά καλά βήματα. Για να φτάσουμε σε κάποια ηλικία έχουμε περάσει από πολλά στάδια μετάλλαξης και το περιβάλλον με τα βιώματα παίζουν κι αυτά το ρόλο τους. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα και σε μια δομημένη φιλοσοφία ολόκληρης κοινωνίας... όπως είναι μιας πόλης. Οι αντιδράσεις, οι συνήθειες, τα βλέμματα, οι κινήσεις, ο πλούτος, ακόμα και οι κλιματολογικές συνθήκες αφήνουν έντονα τα αποτυπώματα πάνω της. Ευχή και όραμα συγχρόνως κάνω-αλλά και μια προτροπή-, να δραπετεύσει κάποτε ο άνθρωπος απ' τα εσωτερικά λευκά κελιά της απομόνωσης και ν' αφεθεί κάποτε στην αγκαλιά της αγάπης, μήπως καταφέρει να σώσει την ψυχή του πριν πεθάνει!

από βίντεο δικό μου

14 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ!


"Φιλοσοφημένες" πασχαλινές απορίες που έχουν καταγραφεί και ειπωθεί κατά καιρούς σε σκέψεις και συζητήσεις, αλλά δεν έχουν αναλυθεί τόσο στη λαϊκή συνείδηση. Κατά τη γνώμη μου, μερικά έχουν περάσει απ' το χωνευτήρι της κοινωνίας σαν εντελώς φυσιολογικά, ενώ άλλα έχουν ξεπεράσει τις όποιες αναστολές και κατάφεραν να καθιερωθούν. Ίσως να υπάρχουν κι άλλα, αλλά το σίγουρο όμως είναι ότι στο πέρασμα των χρόνων αυτά θα εξελίσσονται και θα πολλαπλασιάζονται. Δείτε αμέσως παρακάτω πόσα έχουν σχολιαστεί γύρω από κάθε γιορτή του δικού μας Πάσχα. Έχει σημασία αυτό, γιατί σε άλλες πολιτείες να μην είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Ποτέ όμως απ' αυτά δεν κατάφεραν να ξεκολλήσουν από πάνω μας, αλλά αντίθετα αφέθηκαν στη λατρεία της παράδοσης, ώσπου πέρασαν και στη συνείδηση! Ας δούμε όμως τι έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα από τις πασχαλινές κοινωνικές συνήθειες μας.

1.- Γιατί κυρία μου ντύνεσαι προκλητικά; Τι τα θες μανταμίτσα μου τα μίνι, τις περίτεχνες κομμώσεις, τα ακριβά στολίδια και τα ξώβυζα; Σε εκκλησία βρίσκεσαι κι όχι στα μπου…(ζούκια). Αυτός ο χώρος ένα απλό ντύσιμο χρειάζεται με την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη και την ταπεινότητα. Πότε θα μάθεις επιτέλους, πως όταν βρίσκονται με την οικογένεια τους οι άντρες, δεν έχουν την ανάλογη άνεση και ευχέρεια να σε χαζέψουν, όσο όταν βρίσκονται χωριστά;

2.- Γιατί να επικρατεί μέγας ανταγωνισμός τόσων πανάκριβων αρωμάτων, αφού η ευωδία απ' το λιβάνι είναι αρκετά κατανυκτική για τον ιερό αυτό χώρο και πιο θεϊκή; Οι συνδυασμένες μυρωδιές απ' το λιβάνι και το Cristian Dior της διπλανής, μας στέλνουν αδιάβαστους!

3.- Γιατί κάτι τέτοιες ώρες να οργιάζει ο "κοινωνικός σχολιασμός"(κοινώς κουτσομπολιό), απ' τις θείτσες για το τι και πως το φοράει η κάθε μια, ποιος είναι ο τζες που "σέρνει" δίπλα της, πως είναι έτσι τα παιδάκια της κ.τ.λ.;

4.- Γιατί κάθε χρόνο να μαζεύονται όλο και περισσότεροι ανεγκέφαλοι και κομπλεξικοί(κοινώς μ@@@κισμένα), που για να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο πλήθος πετάνε δίπλα σου δυναμιτάκια; Και τώρα πρόσεχε εσύ κακομοίρη μου μην παρασυρθείς και τα περάσεις για χειροβομβίδες κρότου λάμψης και ψεκαστείς ασυνείδητα με μαλόξ, λες και περιμένεις τα μπατσόνια!

5.- Γιατί στην κατάνυξη ο τρισμέγιστος παπάς σηκώνει όσο μπορεί ψηλά τη λαμπάδα με το Άγιο Φως(λες κι απευθύνει ναζιστικό χαιρετισμό) κι απ' το χέρι του να κρέμεται το αφηνιασμένο πλήθος, όπου αλαλάζοντας με γηπεδικά συνθήματα και προκειμένου να τη φτάσει, δίνει μάχη σαν αγέλη, για το ποιος θα 'ναι ο τυχερός που θα πρωτανάψει;

6.- Γιατί κάθε φορά ευλογημένε κι άγαρμπε άνθρωπε απειλείς με τη λαμπάδα σου, να κάψεις το παλτό, το σακάκι ή τη γούνα μας; Έχουν καταγραφεί άλλωστε περιπτώσεις που μυρίζει καψαλισμένο μαλλί, όταν κάποιες γυναίκες αφού έχουν ρίξει ένα κιλό λακ στα μαλλιά, έρχεται απρόσεκτα ο πίσω της με τη λαμπάδα του και τα κάνει παρανάλωμα!

7.- Γιατί δεν έχουν απαγορευθεί απ' τους ναούς εκείνες οι "αθώες" παιδικές λαμπάδες, που έχουν πάνω τους διάφορες παραστάσεις, κούκλες ή σούπερ ήρωες που συνήθως ανήκουν στην αντίθετη θρησκευτική μεριά και δεν έχουν καμιά σχέση με το νόημα της Ανάστασης; Και πως γίνεται εκ των υστέρων πάντα να φρικάρουμε απ' το απρόσεκτο κάψιμο της λαμπάδας και της παράστασης;

8.- Γιατί δεν έχω καταλάβει ακόμα, ότι ενώ η Ανάσταση συντελέστηκε το μεσημέρι(κατά τας γραφάς), πρέπει ντε και καλά να την κάνουμε ακριβώς τα μεσάνυχτα, χωρίς καν να μπορούμε να δοκιμάσουμε τη μαγειρίτσα;

9.- Γιατί αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη του παπά όλοι οι ξεληγωμένοι πιστοί τρέχουν με τα πόδια στον ώμο, μην τυχόν και κρυώσει η μαγειρίτσα;

10.- Γιατί πρέπει επίσης μετά το Χριστός Ανέστη να φιλήσεις όλο σου το σόι, λες κι ήταν εξαφανισμένοι κι είχες χρόνια να τους δεις; Ευτυχώς που επικρατεί νηστεία καλά μου παιδιά και φρενάρουμε το στόμα μας από τζατζίκι!

11.- Γιατί γίνεται κακός χαμός στο σπίτι γύρω στις 11 το βράδυ πριν την Ανάσταση, όταν ξαφνικά όλοι στην οικογένεια συνωστίζονται έξω από ένα μπάνιο, όπου εκεί ακριβώς ακούγονται τα πιο απίστευτα "αναστάσιμα" μπινελίκια;

12.- Γιατί αμολάνε διάφορες εξυπνάδες απ' το στόμα τους σαν κλ@@@ά, κάποιοι με ατάκες που δεν έχουν καθόλου σεβασμό, όπως λ.χ. όταν τους λες: "Χριστός Ανέστη", αυτοί σου απαντάνε: "Μαγκιά του";

13.- Γιατί-εφόσον υπάρχουν τα διάφορα παγκάρια-να περιφέρει ο δισκοφόρος της εκκλησίας τον δίσκο κατ' εντολήν και επιτάσεως του παπά, με σκοπό να μας φέρνει σε δύσκολη θέση ως προς τη συνεισφορά, μπροστά στα βλέμματα άλλων παρευρισκομένων και μ' αυτόν τον άγαρμπο τρόπο, να μας υποχρεώνει να δώσουμε χαρτονόμισμα;

γιατί... γιατί... γιατί; 

Μέρες που είναι...


ΑΝΤΕ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ!

04 Απριλίου 2017

ΠΡΟΣΜΟΝΗ!


Ένας ερχομός μπορεί να σκοτώσει το αβυσσαλέο συναίσθημα της προσδοκίας και να γεμίσει υπόνοιες, φόβους, ανασφάλειες και αμφιβολίες. Να δώσει ένα τέλος στο μυστηριώδες μέλλον, όπου το χαοτικό παρόν θα πάρει πρώτη θέση για να παλεύει μόνο του στη διεκδίκηση της καθημερινής ρουτίνας. Το ενδιαφέρον για το μέλλον θα επισκιαστεί απ' το παρόν και θα εστιαστεί αυτό με τη σειρά του σε τετριμμένους και μελαγχολικούς πειραματισμούς και ουτοπικούς διαλόγους καταρρακώνοντας τη σκέψη. 
Ζωή ολόκληρη σαν ένα αλληλένδετο παζλ προσμονής, που έδινε με μια απλή φωτογραφία του μυαλού κίνηση στην ελπίδα, θα βρίσκεται τώρα να χαροπαλεύει σε κάποιο σκοτεινό προθάλαμο για να ανανήψει. Εκεί μέσα στην προσμονή καθρεπτίζεται το νόημα και το ενδιαφέρον. Κι εκείνες ακόμα οι ευχάριστες στιγμές θα μετριάζονται αργότερα από τις ψευδαισθήσεις και θα φαίνονται μικρές κι ασήμαντες στο πέρασμα του χρόνου. Η προσμονή για το καλύτερο απ' αυτό που περνάμε, θα είναι ο επίγειος συμβιβασμός μας. Θα είναι ο παράδεισος που έχει μέσα όλα όσα περιμένουμε. Η προσδοκία μιας ανάστασης από κάποια ζωή που πέθανε. 
Κι όμως έχει μεγάλη δύναμη. Μπορεί να καταρρίπτει στοιχειωμένα παραμύθια και να καταστρέφει ανδρείκελα του μυαλού. Μόνο όσοι τη ζουν μπορούν να καταλάβουν το υπέρτατο σχέδιό της. Δε δίνει μονάχα αξία στο στόχο, αλλά η μεγάλη ένταση της λαχτάρας και της αγωνίας της αποκαλύπτει τη μοναδικότητα του προσδοκώμενου. Η προσδοκία της πραγματικότητας. Προτιμότερη η προσμονή από έναν παταγώδη ερχομό σου. Να σε περιμένω δηλαδή και να μην έρχεσαι. Γι' αυτό όταν έρθεις, σε παρακαλώ, βγάλε τις γόβες σου και μην κάνεις θόρυβο, αλλά προπαντός ούτε κρότο. Μη μου τσαλακώσεις τον ουρανό, γιατί βαρέθηκα να φτιάχνω αστέρια. Στα προσόντα της φύσης μας είναι και η εγκατάλειψη.
Κι όμως, εμείς που κάποτε δεν αντέχαμε στη σιωπή, καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ! Φυγές που γίνανε βροχή. Περιμένοντας το πολύ, γευόμαστε το λίγο. Πέρασαν κι αφήσανε σημάδι ένα μικρό ορίζοντα. Σ' αυτό βοήθησαν οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες με τις υποσχέσεις, οι οποίες πρόσφεραν περισσότερες σκιές στην ψυχή! Νομίσαμε ότι αυτά μας έκαναν πιο ώριμους στις επιλογές και πλούσιους στη σκέψη, αλλά στην ουσία γέμισαν την καρδιά με προβληματισμούς και επιφυλάξεις, ώσπου στο τέλος πιαστήκαμε αιχμάλωτοι στις φοβίες. Έτσι η προσμονή που παραμόνευε, πήρε τη θέση μιας αλλιώτικης αβέβαιης ζωής και πλασματικά αισιόδοξης, δίνοντας τόνο στην εικονική ελπίδα και στο όνειρο, σφυρηλατώντας άψυχα είδωλα.
Μακάρι όλα να ήταν αλλιώς. Να ερχόσουν λίγο κοντά μου ή μάλλον να ερχόμουν και να καθόμουν δίπλα σου. Να άφηνες μια θεσούλα πλάι σου κι ας υπέθετα ότι δε θα χωρέσω. Απ' αυτό και μόνο θα αναποδογύριζα τον κόσμο όλον. Εφόσον δε μπορείς, σεβάσου τουλάχιστον αυτήν την ίδια την προσμονή. Κι αν δεν έχεις βρει ακόμα τι θες, μείνε εκεί... καλύτερα μην έρχεσαι, γιατί θα την τρομάξεις και σηκωθεί να φύγει.

20 Μαρτίου 2017

ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ..!


Ο δρόμος για τον Παράδεισο περνάει μέσα απ' την Κόλαση. 

Όταν η ανάσα μου γυρίζει στο κρύο... 
Θα σε σκέφτομαι.
Εκεί έξω στο μαρτύριο.
Δύσκολη η σιωπή.
Τα χείλια στεγνά.
Το δέρμα μου μεγάλωσε.
Η τύχη καθορίστηκε.
Ανίσχυροι στο σκοτάδι.
Τι γυρεύω στην αυλή εδώ απόψε;
Εθισμένος στο "δηλητήριο".
Παραδόθηκα σε αιφνίδιους πόνους.
Θα υπάρχει γέλιο μετά από κάθε πόνο.
Βαδίζω από λάθος.
Αλυσοδεμένος με νόθες αγάπες.
Και τα όπλα θαμμένα.
Τα νύχια να μπήξω στη σάρκα.
Να κατέβω τον τοίχο.
Λευτεριά στον έρωτα να παραδώσω.
Μυρωδιά από ζωή στην τρώγλη.
Πάτησες το pausse.
Από κάτω κενό.
Τα πλοία μείνανε αραγμένα.
Άλυτοι άνθρωποι!
Με βράγχια ανασαίνω.
Άργησες...
Κάθε φορά που έρχεσαι φέρνεις τη βροχή.
Θα υπάρχει ηλιοφάνεια μετά από βροχή.
Σκαρφάλωσα στα φτερά σου.
Οικοδομήσαμε δρόμο χρυσό.
Μαύρα παραμύθια πάλεψα.
Τυλίχτηκα στις φλόγες.
Ομολογώ συγνώμες πάνω μου.
Όνειρα σκόρπια φέιγ βολάν.
Καταπίνω την κραυγή.
Μη λυπηθώ με δάκρυα.
Ένα μπουκάλι ουίσκι και μια μερίδα ψέμματα.
Πανάκριβο λάφυρο η αγάπη.
Δεν αντέχω να σε βλέπω.
Μες την αμφιλύκη.
Σκαλίζω τα μέρη της λήθης.
Γκρεμνοί ατέλειωτοι.
Όποτε θέλεις αποχωρείς.
Δε μπορείς ποτέ να φύγεις.
Κι η ζωή δεν περιμένει κανέναν.
Με περιμένει ένας άγριος κόσμος.
Θα σε σκέφτομαι..!
Εδώ πάνω στο σταυρό!

Υ.Γ.: Πόσο γλυκιά είναι απόψε η νύχτα! Χάνομαι στο άγριο χαμόγελό της. Αρχίζει να παραμιλάει η άνοιξη... μην ανησυχείς..!

06 Μαρτίου 2017

ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ!


"Ανάμεσα σ' ένα ομιχλώδες τοπίο διέκρινε ν' αναποδογυρίζεται ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Να γίνεται κι αυτό μέρος σεναρίου μιας σύγχρονης τραγωδίας. Κανένα απλωμένο χέρι δεν είναι ικανό ν' αλυσοδέσει την ψυχή του. Ανοίγει το στόμα για να μιλήσει και δεν ακούγεται! Οι λέξεις περισσεύουν και μεταμορφώνονται σε ρουκέτες που πέφτουν στο έδαφος με υπόκωφη διάθεση. Κι αυτές με τη σειρά τους ανοίγουν μια τεράστια τρύπα στο κενό, δίνοντας ώθηση τεράστια στο "θέλω" και στο "κάνω"! 
Ζητάει επίμονα να συναντήσει τον εαυτό του για να τον τιμωρήσει, νομίζοντας πως μ' αυτόν τον τρόπο θα κάνει ταμείο, πριν τον αδειάσουν οι άλλοι. Κι όλο αυτό το κάνει βιαστικά, για να προλάβει να μην πονέσει! Με βήματα μισά σε γεμάτες νερό λακκούβες βγήκε σεργιάνι στη νύχτα να περιπλανηθεί. Δεν ξέρει γιατί διάλεξε αυτήν τη γκρίζα μέρα, αλλά στο τέλος αναρωτιέται αν όλες αυτές οι σταγόνες της βροχής ήταν για 'κείνη που δεν είχε δυνάμεις να παραμείνει ή για τον ίδιο που άντεξε τόσο πολύ! Βρίσκεται σε μειονεκτική θέση για να διευκρινίσει αυτό κι εκτιμά ότι δε θ' ανακαλύψει ποτέ αυτήν την απάντηση. Πόσο κάνει άλλωστε η ζωή χωρίς ρίσκο; Προσπαθεί μάταια να βγει απ' την καταιγίδα στεγνός, ανάλαφρος κι εντυπωσιασμένος. Το μόνο που μένει όμως απ' όλα αυτά που χάνονται, είναι αυτό το σύμπτωμα του ευεργέτη πόνου ν' αλυχτά, για να τον σημαδεύει και να του θυμίζει ότι κάτι πάντα θα του λείπει. Έτσι χτυπημένος κι ευάλωτος από παντού αφήνεται για να γιορτάσει εκείνο που δε μπόρεσε να χορτάσει. 
Ρίχνει λοιπόν το βλέμμα του ψηλά στην πρώτη ξεθωριασμένη πινακίδα που αντίκρισε μπροστά του, σαν να εκλιπαρεί για να σωθεί! Ανεβαίνει τη μουσκεμένη σκάλα, χωρίς ν' αγχώνεται να βρει την τελειότερη λέξη και την κατάλληλη... εκείνη που θα δώσει άλλο νόημα στην πράξη. Αποκαμωμένος πια απ' την πιο πρόσφατη περιπέτεια, προσπαθεί ν' αδειάσει την ψυχή του μέσα απ' την κάπνα κι απ' το ποτήρι κάποιου χαμηλόφωτου μπαρ. Κι η ψυχή του όμως ανίκανη ν' αντισταθεί, ανεμίζει-πότε από δω και πότε από κει-σαν ένα κουρέλι από σύννεφο. Χωρίς να καταλάβει καλά-καλά εγκλωβίζεται σε ζωές άλλες, αφού δε μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από 'κείνη. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να βγει, για να κρυφτεί μήπως και ξεχάσει για λίγο! Αδειάζει το ουίσκυ με τον πάγο άπληστα σαν να ζει απ' την αρχή, τυλίγοντας το μυαλό του μέσα στην αιθαλομίχλη απ' τα τσιγάρα. Καταφέρνει όμως να γεμίζει από σκέψεις! Κι αυτές μαθαίνει ότι είναι σαν τα πηγάδια που δε στερεύουν ποτές. 
Η στοιβαγμένη ζωή του χτίστηκε πάνω σ' ένα ανεξίτηλο και τρομαγμένο γιατί! Μέσα σ' αυτό το άθλιο ποτάδικο με τα μισοσκόταδα και τ' ασπρόμαυρο πάτωμα θέλουν όλοι να γίνει το πιόνι τους. Κοιτάζει δίπλα του και βλέπει ένα άλλο σκηνικό-γνώριμο απ' τα παλιά-, που 'χε χρόνια να μυρίσει και να γευτεί! Ξεγελιέται στο περιβάλλον της μεθυστικής μουσικής και παίρνει τη θέση του θύματος σ' αυτήν την ιδιόρρυθμη παγίδα, νομίζοντας ότι θα εξιλεωθεί και θα παραμείνει έτσι άτρωτος. Προσπαθώντας να συνηθίσει την ερημιά του, στην ουσία θεριεύει τον τρόμο. Τ' αποτυπώματα απ' τις πληγές που άφησαν πάνω του, είναι τόσο έντονα που δε γιατρεύονται με τέτοια σαθρά υλικά. Άδεια μπουκάλια κι εφήμερες σχέσεις ξύνουν αυτές τις πληγές κι αφήνουν σημάδια βαθύτερα και τσουχτερά.


Όπως και τότε-θυμάται-, που τα νύχια μπήγονταν στη σάρκα, για να υπακούσουν στο κάλεσμα εκείνης της υπέρτατης ηδονής! Δεν κάνουν τίποτα άλλο όμως απ' το να στριφογυρίζουν την ψυχή γύρω απ' τον αποχυμωτή της αβύσσου και παρέα με το κορμί του να στροβιλίζονται σ' έναν όμοιο χορό, στραγγίζοντας όσες σταγόνες έχουν απομείνει! Έτσι λοιπόν η μονότονη μπόρα που ξέσπασε σ' ένα κενό δωμάτιο εδώ και ώρες, κούρασε και δεν κατάφερε να διώξει τη βρωμιά. Ήταν όμως τόσο δυνατή που έφραζε το δρόμο."

Υ.Γ.: Με τούτο δω το κείμενο είχα συμμετάσχει προ πολλού σε ένα δρώμενο με τίτλο "Ιστορίες της νύχτας", που είχε διοργανώσει η αγαπημένη, δημιουργική και πολυμήχανη Αριστέα μας κι είχε φιλοξενηθεί στο εξαιρετικά ευρηματικό και εμπνευσμένο ιστολόγιό της "η ζωη ειναι ωραια...". Για την ιστορία έχω να πω, ότι το είχα γράψει αρχικά χωρίς διάθεση συμμετοχής και κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η τύχη όμως διάλεξε τη στιγμή να συμπέσουν τόσο η γραφή αυτού του κειμένου, όσο και η ίδια η διοργάνωση του δρώμενου. Κάπως έτσι θεώρησα σημαδιακή αυτήν τη σύμπτωση κι όταν έγινε αντιληπτή η εν λόγω διοργάνωση, το έστειλα χωρίς άλλη σκέψη για να το δημοσιεύσει η Αριστέα μας στο δικό της, επειδή απείχα τον καιρό εκείνο από το δικό μου ιστολόγιο. Με την ευκαιρία λοιπόν αυτής της αναδημοσίευσης θέλω να την ευχαριστήσω-έστω και πολύ αργοπορημένα-για ακόμα μια φορά κι από δω μέσα! Να 'ναι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεται, αλλά ο,τι κι αν κάνει!!!

17 Φεβρουαρίου 2017

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ... ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ!


Πόσα μελάνια έχουν τελειώσει, πόσες συζητήσεις έχουν φουντώσει, πόσες φορές έχουμε διαπληκτιστεί μ' αυτόν τον περιβόητο ρατσισμό. Ρατσισμός και πράσινα άλογα σου λένε κάποιοι. Κι όποτε αναφερόμαστε γι' αυτόν, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας, είναι το χρώμα! Αμ δε... εδώ πλέον δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με το χρώμα, αλλά και μ' όλες εκείνες τις κατηγορίες ανθρώπων που αποστρεφόμαστε. Γιατί αν ψαχτούμε λίγα βήματα πιο πέρα, θα βρούμε ότι κρύβουμε στα κατώγεια ρατσιστικές διαθέσεις! Κι αρχίζω την εργαστηριακή ανάλυση!

06 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ..!


Αυτό το μότο "παντού υπάρχουν αντιθέσεις..." θα με καθοδηγεί. Έτσι λοιπόν για σήμερα δε θα προτιμήσω αναλαμπή και διάλεξα να ξεκινήσω με μισογκρίνια(για να μην ξεχνιέμαι!:-)). Ξεκίνησα πριν από δυο χρόνια περίπου αυτό το ιστολόγιο μέσα στην τύφλα μου, χωρίς να ξέρω πολλά-πολλά για τέτοιου είδους ενέργειες και θα 'θελα να σημειώσω μέσα από δω όσα αντιλαμβάνομαι στο χώρο αυτόν, γιατί αν τ' αφήσω, στο τέλος θα με κατατρώνε... κι ύστερα με ξέρεις πως αν δεν τα 'πω θα σκάσω!

13 Ιανουαρίου 2017

ONCE UPON A TIME...(στην αδερφή μου!)

Θα 'θελα να μιλήσω ώρες ολόκληρες για ένα ξεχωριστό κι ιδιαίτερο πλάσμα, που με κάνει να φαίνομαι αυτός που είμαι... να μην προσποιούμαι... να αισθάνομαι τον εαυτό μου. Κι ας μαλώνω ή νευριάζω μαζί του, γιατί αντιλαμβάνομαι πως μου ασκεί πίεση "ξερόλα". Καταλαβαίνω όμως ότι προκειμένου να δώσει κάποια λύση, ξεφεύγει λιγάκι στη διαχείριση της ομιλίας. 
Χαρακτηρίζεται από έντονη αντιπαράθεση και τόνο φωνής πάνω σε λεπτές ισορροπίες. Το ίδιο όμως γίνεται με όλους, γιατί έτσι είναι ο λόγος της! Δεν παραμένει επιδερμική και απαθής, αλλά μπαίνει στην καρδιά του προβλήματος προσπαθώντας να δώσει ουσιαστικές λύσεις. Παθιάζεται πολύ. Δεν το κάνει απλά για να το κάνει και φυσικά ούτε καν από εμπάθεια. Περισσότερο κακό στον εαυτό της κάνει θα έλεγα, έχοντας να αντιμετωπίσει και προβλήματα άλλων! Γενικά είναι ένα υπερκινητικό άτομο γεμάτο ζωή.
Μου αρκεί μόνο που είμαι μαζί της, να τη νιώθω δίπλα μου όποτε τη χρειαστώ, να με νοιάζεται όσο τα παιδιά της, να με βοηθάει όταν πέφτω, να με στηρίζει όταν σέρνομαι. Μεγαλώσαμε μαζί κάτω απ' την ίδια στέγη, σε ίδιες συνθήκες, παίξαμε στις ίδιες γειτονιές, πήγαμε σχολεία στις ίδιες πόλεις, τσακωθήκαμε αρκετές φορές από παιδιά. Ήρθαμε στον κόσμο με διαφορά τεσσάρων χρόνων. Δεν έτυχε να έρθουμε καβάλα στο ίδιο φύλλο κι αυτό σε συνάρτηση και με την ηλικία, δεν έγιναν ποτέ βασικά εμπόδια προς τα διαφορετικά ενδιαφέροντα. 
Μιλάω για την αδερφή μου, που μου έδωσε πνοή όταν ένιωθα ότι πνιγόμουν. Στέκεται πάντα δίπλα να μου κρατάει το χέρι... την υπεραγαπώ. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου για να στέκονται δίπλα μου και ν' ανέχονται αυτόν το φρικτό κι απαίσιο χαρακτήρα με τις ιδιοτροπίες του. Ο,τι χρειαστεί θα το κάνω αμέσως..! Το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε σχέση είναι ο εγωισμός. Για ν' αντέξει όμως αυτή η σχέση τόσο καιρό έχει δοκιμαστεί πολλές φορές στο παρελθόν και άντεξε στις ζηλοτυπίες, στις κόντρες και στις φθορές. Θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλά εμπόδια. Παραμερίστηκαν ταυτόχρονα μονομιάς ή παρακάμφθηκαν χωρίς άλλη σκέψη και πικρία. 
Λένε πως τα αδέρφια μεγαλώνοντας γίνονται παράξενα και χαράσσουν την πορεία τους σε αντίθετους κόσμους. Καταφέρνουν όμως να συγκεντρώσουν πολλά όμορφα συναισθήματα που σε καμιά άλλη σχέση δε βρίσκουμε, αλλά και ταυτόχρονα πασχίζουμε πάρα πολύ για να τα αποκτήσουμε. Όμως, και σ' αυτήν εδώ τη σχέση δε θα μπορούσε να χωρέσει κάτι άλλο απ' την ίδια την αγάπη... μονάχα αγάπη. Απ' αυτήν ξεκινάμε και σ' αυτήν καταλήγουμε!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ  ΠΟΥ  ΕΙΜΑΙ  ΔΙΠΛΑ  ΣΟΥ!


Υ.Γ.-1: Θέλω να προσθέσω κάτι για αυτήν τη σχέση και να μείνει εδώ. Από καιρό ήθελα να κάνω αφιέρωση στο ιστολόγιο στην αδερφή μου κι εκτιμώ ότι τώρα ήρθε η κατάλληλη στιγμή! Κι η στιγμή αυτή καθορίζεται απ' τις δοκιμασίες της ίδιας της ζωής. Είναι ένα άτομο που παραμένει-ακόμα τουλάχιστον-στο πλάι μου... τόσο απλά! Δεν ξέρω πως θα είμαστε μετά από χρόνια, αλλά κάτι μου λέει ότι θα μείνουμε μέχρι τέλους ο ένας δίπλα στον άλλον! Θέλετε η διαίσθηση, θέλετε οι δοκιμασίες που λέγαμε, θέλετε ακόμα ο Θεός... δεν ξέρω, αλλά έτσι αισθάνομαι και το λέω εδώ μέσα για να μείνει σαν αποτύπωμα! Είμαστε δυο αδέλφια που διαπιστώσαμε αυτό τον χρόνο που μένουμε στην ίδια πόλη, ότι δεν ταιριάζουμε... ναι, είμαστε εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά στο μόνο που συμφωνούμε είναι η αγάπη κι η καλοσύνη. Για μένα αυτό δεν είναι περίεργο, αλλά αποτελεί μια ακόμα απόδειξη το πόσο μεγάλη ενωτική δύναμη έχουν αυτά τα τόσο όμορφα και αγνά συναισθήματα!

Υ.Γ.-2: Δε θεωρώ ικανό τον εαυτό μου να συμβουλεύσει κανέναν!
Μπορώ όμως να πω αυτό... έτσι, σαν άποψη: Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν είναι απαραίτητο να σκέφτονται το ίδιο με μας. Αυτό ακούγεται λογικό μέχρι ένα σημείο, αλλά όμως καταντάει εγωιστικό όταν με δόσεις πίεσης προσπαθούμε να περάσουμε τη δική μας άποψη. Μια τέτοια προσπάθεια-και σωστή να είναι-, μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα, ενώ στο τέλος κινδυνεύουμε να χάσουμε τον εαυτό μας ανάμεσα στις λέξεις! Μερικές φορές ίσως χρειάζεται να γίνεται έντονα αυτό. Έχω όμως την εκτίμηση αλλά και την πίστη, πως υπάρχουν καλύτεροι τρόποι!

02 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ..!!!


Τι χρώματα άραγε έχει η αγάπη; Σ' αγαπώ σημαίνει ότι παραχωρώ χώρο μέσα μου, αδειάζω από εγωισμό κι επιφυλάξεις! Ξεχνάω τον εαυτό μου και σκέφτομαι πρώτα εσένα. Κλείνω μέσα μου όλες τις χαρές της ζωής και τα χαμόγελα! Δεν αναβάλω την ελευθερία μου, αλλά τη νιώθω! Κι αν είμαι τυχερός που γνώρισα την αγάπη, θα ξέρω ότι η αιτία θα είσαι ΕΣΥ που βρίσκεσαι γύρω μου!
Άρπαξε λοιπόν την ευκαιρία για μια φορά στη ζωή σου κι άλλαξε αυτόν τον κόσμο με μια καλή πράξη. Κατάφεραν να σ' απογοητεύσουν, να σε χλευάσουν, να σε περιγελάσουν, να σε καταρακώσουν, να σε φοβίσουν, να σου κρύψουν τον ήλιο, να σου σπάσουν τα νεύρα, να σε σταυρώσουν ότι δε μπορείς να κάνεις κάτι για μια μέρα αγάπης... για μια μέρα ειρήνης. Μπορείς όμως να κρατήσεις λίγο χρόνο για να σκεφτείς όλα αυτά. Κλείσε για λίγο τα μάτια σ' όσα σου δείχνουν γύρω σου και δες με την καρδιά σου εκείνη τη μέρα που κανένας δε θα έδινε τη θέση του στη ζωή για χάρη ενός πολέμου, μιας ιδέας, μιας θρησκείας. Οι άνθρωποι θα ζούσαν το ίδιο ίσοι, λεύτεροι κι αγαπημένοι, χωρίς να υπηρετούν υπάρχοντα και συμφέροντα. Τα παιδιά θα χρωμάτιζαν τις αλάνες με τις φωνούλες τους γεμίζοντας τις παιδικές χαρές με τραγούδια, χωρίς να πνίγονταν για ένα κομμάτι ψωμί. Θ' ανοίγαμε διάπλατα τα εξώφυλλα της ψυχής μας, για να μπει εκείνος ο ήλιος ο ζεστός με την ελπίδα μας.  
Μετά απ' όλα αυτά άνθρωπε που έφερες στη σκέψη, άνοιξε τώρα τα μάτια σου, χωρίς βέβαια να ξεχνάς να κάνεις το ίδιο στο μυαλό σου! Μόνο ψάξε... ψάξε τι είναι εκείνο που σου βάζει τις παλάμες στα μάτια και δε σ' αφήνει να δεις. Σου φράζει το δρόμο με τα εμπόδια του πάθους και της έχθρας. Μην ξεχνάς τον άνισο και δίκαιο αγώνα που έχεις να δώσεις, για ν' απαλλαγείς απ' τα εθνικά, οικονομικά και θρησκευτικά οδοφράγματα του μίσους. Μη λες "δεν αξίζει", γιατί αυτό υποδηλώνει φόβο κι ένα δευτερόλεπτο χωρίς αγάπη και ειρήνη που χάνεται, μετράει σε βάρος της ζωής σου. Κι η αξία σου γνωρίζεις ότι είναι ανεκτίμητη. Να λες "θα χάσω, ναι, μπορεί να χάσω"... αλλά όσα και να χάσεις, θα 'ναι απείρως περισσότερα απ' αυτά που σε κάνουν να προδώσεις. Να μη φοβηθείς, να μην τρομάξεις και προπάντων να μην παραδοθείς!
Εμπρός λοιπόν, πάρε τα πινέλα και ζωγράφιζε την αγάπη που ονειρεύτηκες... Όποια χρώματα όμως και να βάλεις δες μονάχα να μην έχουν λήξει, αλλά να 'ναι φρέσκα, ζωντανά κι ανεξίτηλα. Να μη βγαίνουν με τίποτα και ποτέ, αλλά ούτε και να ξεθωριάζουν. Κι αφού λοιπόν διαμαρτύρεσαι ότι δε μπορείς ν' αλλάξεις τον κόσμο αυτόν μονάχος σου, προσπάθησε τουλάχιστον να φτιάξεις ένα μικρό μέρος του... το δικό σου μέρος!


Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...