ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ, ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

28 Αυγούστου 2014

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕ(Ρ)ΙΣΜΟ ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ!


Πέρυσι στα πρώτα δειλά και σιωπηλά βήματα αυτής της διαδρομής, είχα αφιερώσει δημοσίευση στο γνωστό μας Τζίμη Πανούση από συνέντευξή του σε αθηναϊκή εφημερίδα και για όσους ενδιαφέρονται βρίσκεται εδώ.Σήμερα και μετά την τελευταία περιπέτεια της υγείας του παραθέτω μερικές ατάκες από παλιότερες συνεντεύξεις-δηλώσεις του, όπου ασκεί κριτική στις πολιτικές εξελίξεις, χωρίς να μασάει τα λόγια του-όπως κάνει κάθε φορά-σε όλους και σε όλα που βιώνει τελευταία ο τόπος μας.

19 Αυγούστου 2014

ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ..!


Δεν ξέρω τι μ' έπιασε στην παραλία της Λούτσας τη στιγμή που η νύχτα είχε χυμήξει από παντού, όλοι είχαν πάει για ύπνο κι εγώ καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι.Στο βάθος, το φεγγάρι κρεμασμένο μεσοπέλαγα του Ιονίου προσπαθούσε κι αυτό να ξεφύγει σιγά και βασανιστικά, αφήνοντας το χρυσαφένιο ίχνος του να γλείφει την ήρεμη επιφάνειά της.Τα γρι-γρι με τα πυροφάνια είχαν ήδη πάρει αρόδο τη θέση τους.Τα επίμονα και φωταγωγημένα βαπόρια απ' την άλλη έβαλαν σκοπό να σουλατσάρουν στο σκοτεινό ορίζοντα, για να προκαλέσουν τα όρια της φαντασίας μου.Παντού απόλυτη σιωπή γαλήνης κι ο μόνος ήχος που σιγοντάριζε εκείνη την ώρα την έρμαιη σκέψη, ήταν εκείνος ο μοναδικός και μελωδικός παφλασμός των κυμάτων.Λες κι όλα είχαν συμμαχήσει εναντίον μου για να φτιάξουν μια αναλαμπή στη στιγμή.
Βλέποντας λοιπόν να σκαλίζεται κι εκείνος ο δρόμος του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα, βγήκαν από μέσα μου τούτες οι λιγοστές γραμμές!Τι να κάνω που δεν είχα έναν υπολογιστή κοντά μου.Πήρα λοιπόν στα γρήγορα λίγο χαρτί, μισό μολύβι(ούτε ένα στυλό δεν είχα ο αχαΐρευτος!) και λίγη μυρωδιά απ' τα αλμυρίκια της παραλίας κι έπεσα με τα μούτρα στην παγίδα τους!Στο τέλος βέβαια έβγαλα αυτό..!

"Κι όλες τις ιστορίες να κάτσω κάτω και να εξομολογηθώ δε φτάνουν... θα πρέπει να γυρίσω και να μαζέψω αυτές που πέταξα στα σκουπίδια.Αντέχεις όμως ν' ακούσεις ή να διαβάσεις τόση βρώμα;
Έδωσα την ψυχή μου, στρίμωξα τα όνειρά μου και δε μ' ένιωσαν καν.Το μόνο που κατάφεραν, ήταν να τσαλαπατήσουν πάνω τους σαν βάρβαροι κατακτητές και να κλέψουν άπληστα όσα λάφυρα έβρισκαν στο δρόμο τους.Το κέρδος τους ήταν να τα περιφέρουν σαν τρόπαια αριστερά και δεξιά για την περιφανή νίκη τους.Πήραν πολλές ευκαιρίες, αλλά γλίστρησαν όλες μέσα απ' τα χέρια τους... σαν την άμμο της κλεψύδρας.Το παιχνίδι σας τέλειωσε και τ' αποτέλεσμα φανερώνεται στην οθόνη.Ο χρόνος τέλειωσε!Λυπάμαι, χάσατε... δοκιμάστε ξανά!Πως γίνεται όμως ρε φίλε, να λυτρωθώ χωρίς να πονέσω;
Έχεις συνέχεια ευθύνη φίλε μου και να το θυμάσαι!Μεγάλωσα με αγάπη για τις ευθύνες και δε μπορώ να ζήσω πλέον χωρίς αυτές.Ευθύνη στη δουλειά, στην αγάπη, στον έρωτα, στην αλήθεια, στη ζωή, στο θάνατο... παντού!Κι όταν με καταλαβαίνουν και με μαθαίνουν, τότε με ξαφνιάζουν και με αλώνουν, ασελγούν και καταστρέφουν πάνω μου.Έμαθα τώρα πια να βγαίνω απ' το καβούκι μου και να ξεδιπλώνω την ψυχή μου… να, στέκομαι απέναντι και φωνάζω:"Ελάτε μωρέ, τι φοβάστε… εδώ είμαι, μολών λαβέ!".Τα λάφυρα πια της ψυχής είναι ανεξάντλητα..!
Αναποδογύρισα τις αναμνήσεις μου για να ξαναφέρω μπροστά μου όσες ευκαιρίες κατάφερα στο φινάλε να χάσω.Μάταια όμως, ήμουνα κι εγώ παντού μπλεγμένος μέσα σ' αυτόν τον όλεθρο μέχρι τον λαιμό.Τελικά σκέφτομαι ρε φίλε τι να 'ναι καλύτερα;Να μην έχεις φτερά ή να 'χεις και να στα καίνε;"

Δεν ξέρω τελικά τι με πιάνουν κάτι τέτοιες ώρες και πρέπει ν' αρχίσω να το ψάχνω... ανησυχώ!Προσπαθώ με κάποιον τρόπο να πνίξω τη μοναξιά.Από παιδί ακόμα, με κάτι τέτοια μεγάλωνα κι όλο έλεγα ότι κάποτε θα τα ξεπερνούσα.Μετά όμως από τόσα χρόνια που το σκέφτομαι καλύτερα το θέμα, κατέληξα ότι δε μπορεί... κάποια (μόνιμη)παιδική ασθένεια περνάω... ή μήπως τελικά έφταιγαν εκείνη τη νύχτα τα κουνούπια!:-)))

01 Αυγούστου 2014

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!


Σήμερα επέλεξα να υποδεχτώ και να παρουσιάσω με χαρά και συγκίνηση σ' αυτόν το χώρο ένα αξιόλογο ιστολόγιο γεμάτο καλοσύνη που διαχειρίζεται η καλή μου φίλη Χριστίνα κι έχει θεματολογία την ανθρωπιστική βοήθεια... την αλληλεγγύη.Βέβαια υπάρχουν πολλά παρόμοια ιστολόγια που έχουν σχετική θεματολογία βασισμένη σ' ανθρωπιστικούς σκοπούς και με την ευκαιρία θα 'θελα να χαιρετήσω κάθε αξιέπαινη βοήθεια που προσφέρουν, αλλά αυτό το ιστολόγιο έπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου, είναι πολύ νέο σ' αυτόν το χώρο και θα 'θελα να το γνωρίσουμε.Έχει τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό τίτλο που 'ναι χαρακτηριστικός της αγάπης:"Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ".
Θα δανειστώ μερικά αποσπασματικά λόγια της ίδιας της συντάκτριας απ' τον πρόλογο που έγραψε, για να εμψυχώσει και χαιρετήσει κάθε ανθρώπινη ενέργεια και συμμετοχή, αν κι η καλοσύνη για τον άνθρωπο είναι αναγκαίο καθήκον:

"Το concept είναι η διάδοση της ελπίδας.Διαβάζοντας πολλές τέτοιες περιπτώσεις, ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι και τόσο "μεμονωμένες".Ότι το καλό τελικά ίσως και να υπερισχύει του κακού.Ότι ΟΛΑ είναι πιθανά και δυνατά.Ότι εντέλει, δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας και την αυθεντικότητα της ψυχής μας.Πιστεύω πως θα κάνουμε καλό σε εμάς, αλλά και σε όλους όσους το διαβάσουν.Είναι φορές που ένα μικρό φωτεινό παράδειγμα μπορεί να σταθεί η αφορμή για να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή!Ας είναι αυτή η δική μας πράξη καλοσύνης, η δική μας μίνι επανάσταση!
κι ακόμη
"Στη σελίδα αυτή, καθώς και στο facebook, θα μοιραζόμαστε ιστορίες καλοσύνης, αλλά και θα προσπαθούμε μαζί να βρούμε τρόπους να βοηθήσουμε όπου υπάρχει ανάγκη, αναρτώντας κάθε κάλεσμα,κάθε αίτηση, κάθε τι που νομίζουμε ότι μπορεί να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε έναν καλύτερο κόσμο.
Ετοιμάσου να θυμώσεις, να εξοργιστείς, να φτάσεις στα όριά σου.Αλλά και να χαμογελάσεις, να δακρύσεις, να συγκινηθείς, να νιώσεις γεμάτος ελπίδα και αναγέννηση."

Θα 'θελα να προσθέσω ακόμα ότι μπορεί καθένας να μοιραστεί τις δικές του σκέψεις κι ιστορίες καλοσύνης με απλή και μόνο συμμετοχή σ' αυτό το ιστολόγιο.Έχει επίσης ανοιχτεί κι αντίστοιχη σελίδα κοινότητας στο facebook.Μ' αυτόν τον τρόπο λοιπόν γίνεται ο ίδιος κοινωνός, ενώ η ιστορία του συμβάλλει στην παρότρυνση της καλοσύνης.Γίνεται σαν ένα κομμάτι ντόμινο που αποκτά αμέσως τη δυνατότητα μετάδοσης.
Πιστεύω επίσης ότι αυτό το ιστολόγιο είναι μια καλή, ξεκάθαρη και ξεχωριστή γωνιά που μπορεί να στεγάσει κάθε ανθρώπινη ανάγκη βοήθειας!Κι αυτό από μόνο του κάνει αξιέπαινη όλη αυτήν την καινούργια προσπάθεια!Τέλος εύχομαι καλή δύναμη στον αγώνα και στην επανάσταση, μέχρι να νικήσουμε όλοι μαζί με όπλο την έμπρακτη καλοσύνη μας!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...