ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ, ΑΝΑΠΟΔΟ, ΑΝΗΣΥΧΟ, ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ, ΑΔΙΑΚΡΙΤΟ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΑΙΧΜΗΡΟ, ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ, ΑΡΡΩΣΤΟ, ΑΣΥΜΒΑΤΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΚΑΥΣΤΙΚΟ, ΕΙΡΩΝΙΚΟ, ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ, ΑΚΡΑΙΟ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ, ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ, ΑΕΡΙΤΖΙΔΙΚΟ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ, ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΚΟ... ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ!

Αναγνώστες

20 Μαρτίου 2017

ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ..!


Ο δρόμος για τον Παράδεισο περνάει μέσα απ' την Κόλαση. 

Όταν η ανάσα μου γυρίζει στο κρύο... 
Θα σε σκέφτομαι.
Εκεί έξω στο μαρτύριο.
Δύσκολη η σιωπή.
Τα χείλια στεγνά.
Το δέρμα μου μεγάλωσε.
Η τύχη καθορίστηκε.
Ανίσχυροι στο σκοτάδι.
Τι γυρεύω στην αυλή εδώ απόψε;
Εθισμένος στο "δηλητήριο".
Παραδόθηκα σε αιφνίδιους πόνους.
Θα υπάρχει γέλιο μετά από κάθε πόνο.
Βαδίζω από λάθος.
Αλυσοδεμένος με νόθες αγάπες.
Και τα όπλα θαμμένα.
Τα νύχια να μπήξω στη σάρκα.
Να κατέβω τον τοίχο.
Λευτεριά στον έρωτα να παραδώσω.
Μυρωδιά από ζωή στην τρώγλη.
Πάτησες το pausse.
Από κάτω κενό.
Τα πλοία μείνανε αραγμένα.
Άλυτοι άνθρωποι!
Με βράγχια ανασαίνω.
Άργησες...
Κάθε φορά που έρχεσαι φέρνεις τη βροχή.
Θα υπάρχει ηλιοφάνεια μετά από βροχή.
Σκαρφάλωσα στα φτερά σου.
Οικοδομήσαμε δρόμο χρυσό.
Μαύρα παραμύθια πάλεψα.
Τυλίχτηκα στις φλόγες.
Ομολογώ συγνώμες πάνω μου.
Όνειρα σκόρπια φέιγ βολάν.
Καταπίνω την κραυγή.
Μη λυπηθώ με δάκρυα.
Ένα μπουκάλι ουίσκι και μια μερίδα ψέμματα.
Πανάκριβο λάφυρο η αγάπη.
Δεν αντέχω να σε βλέπω.
Μες την αμφιλύκη.
Σκαλίζω τα μέρη της λήθης.
Γκρεμνοί ατέλειωτοι.
Όποτε θέλεις αποχωρείς.
Δε μπορείς ποτέ να φύγεις.
Κι η ζωή δεν περιμένει κανέναν.
Με περιμένει ένας άγριος κόσμος.
Θα σε σκέφτομαι..!
Εδώ πάνω στο σταυρό!

Υ.Γ.: Πόσο γλυκιά είναι απόψε η νύχτα! Χάνομαι στο άγριο χαμόγελό της. Αρχίζει να παραμιλάει η άνοιξη... μην ανησυχείς..!

06 Μαρτίου 2017

ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ!


"Ανάμεσα σ' ένα ομιχλώδες τοπίο διέκρινε ν' αναποδογυρίζεται ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Να γίνεται κι αυτό μέρος σεναρίου μιας σύγχρονης τραγωδίας. Κανένα απλωμένο χέρι δεν είναι ικανό ν' αλυσοδέσει την ψυχή του. Ανοίγει το στόμα για να μιλήσει και δεν ακούγεται! Οι λέξεις περισσεύουν και μεταμορφώνονται σε ρουκέτες που πέφτουν στο έδαφος με υπόκωφη διάθεση. Κι αυτές με τη σειρά τους ανοίγουν μια τεράστια τρύπα στο κενό, δίνοντας ώθηση τεράστια στο "θέλω" και στο "κάνω"! 
Ζητάει επίμονα να συναντήσει τον εαυτό του για να τον τιμωρήσει, νομίζοντας πως μ' αυτόν τον τρόπο θα κάνει ταμείο, πριν τον αδειάσουν οι άλλοι. Κι όλο αυτό το κάνει βιαστικά, για να προλάβει να μην πονέσει! Με βήματα μισά σε γεμάτες νερό λακκούβες βγήκε σεργιάνι στη νύχτα να περιπλανηθεί. Δεν ξέρει γιατί διάλεξε αυτήν τη γκρίζα μέρα, αλλά στο τέλος αναρωτιέται αν όλες αυτές οι σταγόνες της βροχής ήταν για 'κείνη που δεν είχε δυνάμεις να παραμείνει ή για τον ίδιο που άντεξε τόσο πολύ! Βρίσκεται σε μειονεκτική θέση για να διευκρινίσει αυτό κι εκτιμά ότι δε θ' ανακαλύψει ποτέ αυτήν την απάντηση. Πόσο κάνει άλλωστε η ζωή χωρίς ρίσκο; Προσπαθεί μάταια να βγει απ' την καταιγίδα στεγνός, ανάλαφρος κι εντυπωσιασμένος. Το μόνο που μένει όμως απ' όλα αυτά που χάνονται, είναι αυτό το σύμπτωμα του ευεργέτη πόνου ν' αλυχτά, για να τον σημαδεύει και να του θυμίζει ότι κάτι πάντα θα του λείπει. Έτσι χτυπημένος κι ευάλωτος από παντού αφήνεται για να γιορτάσει εκείνο που δε μπόρεσε να χορτάσει. 
Ρίχνει λοιπόν το βλέμμα του ψηλά στην πρώτη ξεθωριασμένη πινακίδα που αντίκρισε μπροστά του, σαν να εκλιπαρεί για να σωθεί! Ανεβαίνει τη μουσκεμένη σκάλα, χωρίς ν' αγχώνεται να βρει την τελειότερη λέξη και την κατάλληλη... εκείνη που θα δώσει άλλο νόημα στην πράξη. Αποκαμωμένος πια απ' την πιο πρόσφατη περιπέτεια, προσπαθεί ν' αδειάσει την ψυχή του μέσα απ' την κάπνα κι απ' το ποτήρι κάποιου χαμηλόφωτου μπαρ. Κι η ψυχή του όμως ανίκανη ν' αντισταθεί, ανεμίζει-πότε από δω και πότε από κει-σαν ένα κουρέλι από σύννεφο. Χωρίς να καταλάβει καλά-καλά εγκλωβίζεται σε ζωές άλλες, αφού δε μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από 'κείνη. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να βγει, για να κρυφτεί μήπως και ξεχάσει για λίγο! Αδειάζει το ουίσκυ με τον πάγο άπληστα σαν να ζει απ' την αρχή, τυλίγοντας το μυαλό του μέσα στην αιθαλομίχλη απ' τα τσιγάρα. Καταφέρνει όμως να γεμίζει από σκέψεις! Κι αυτές μαθαίνει ότι είναι σαν τα πηγάδια που δε στερεύουν ποτές. 
Η στοιβαγμένη ζωή του χτίστηκε πάνω σ' ένα ανεξίτηλο και τρομαγμένο γιατί! Μέσα σ' αυτό το άθλιο ποτάδικο με τα μισοσκόταδα και τ' ασπρόμαυρο πάτωμα θέλουν όλοι να γίνει το πιόνι τους. Κοιτάζει δίπλα του και βλέπει ένα άλλο σκηνικό-γνώριμο απ' τα παλιά-, που 'χε χρόνια να μυρίσει και να γευτεί! Ξεγελιέται στο περιβάλλον της μεθυστικής μουσικής και παίρνει τη θέση του θύματος σ' αυτήν την ιδιόρρυθμη παγίδα, νομίζοντας ότι θα εξιλεωθεί και θα παραμείνει έτσι άτρωτος. Προσπαθώντας να συνηθίσει την ερημιά του, στην ουσία θεριεύει τον τρόμο. Τ' αποτυπώματα απ' τις πληγές που άφησαν πάνω του, είναι τόσο έντονα που δε γιατρεύονται με τέτοια σαθρά υλικά. Άδεια μπουκάλια κι εφήμερες σχέσεις ξύνουν αυτές τις πληγές κι αφήνουν σημάδια βαθύτερα και τσουχτερά.


Όπως και τότε-θυμάται-, που τα νύχια μπήγονταν στη σάρκα, για να υπακούσουν στο κάλεσμα εκείνης της υπέρτατης ηδονής! Δεν κάνουν τίποτα άλλο όμως απ' το να στριφογυρίζουν την ψυχή γύρω απ' τον αποχυμωτή της αβύσσου και παρέα με το κορμί του να στροβιλίζονται σ' έναν όμοιο χορό, στραγγίζοντας όσες σταγόνες έχουν απομείνει! Έτσι λοιπόν η μονότονη μπόρα που ξέσπασε σ' ένα κενό δωμάτιο εδώ και ώρες, κούρασε και δεν κατάφερε να διώξει τη βρωμιά. Ήταν όμως τόσο δυνατή που έφραζε το δρόμο."

Υ.Γ.: Με τούτο δω το κείμενο είχα συμμετάσχει προ πολλού σε ένα δρώμενο με τίτλο "Ιστορίες της νύχτας", που είχε διοργανώσει η αγαπημένη, δημιουργική και πολυμήχανη Αριστέα μας κι είχε φιλοξενηθεί στο εξαιρετικά ευρηματικό και εμπνευσμένο ιστολόγιό της "η ζωη ειναι ωραια...". Για την ιστορία έχω να πω, ότι το είχα γράψει αρχικά χωρίς διάθεση συμμετοχής και κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η τύχη όμως διάλεξε τη στιγμή να συμπέσουν τόσο η γραφή αυτού του κειμένου, όσο και η ίδια η διοργάνωση του δρώμενου. Κάπως έτσι θεώρησα σημαδιακή αυτήν τη σύμπτωση κι όταν έγινε αντιληπτή η εν λόγω διοργάνωση, το έστειλα χωρίς άλλη σκέψη για να το δημοσιεύσει η Αριστέα μας στο δικό της, επειδή απείχα τον καιρό εκείνο από το δικό μου ιστολόγιο. Με την ευκαιρία λοιπόν αυτής της αναδημοσίευσης θέλω να την ευχαριστήσω-έστω και πολύ αργοπορημένα-για ακόμα μια φορά κι από δω μέσα! Να 'ναι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεται, αλλά ο,τι κι αν κάνει!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...