Γεια σου! Θυμάσαι τότε που ο κόσμος ήταν χαρούμενος, όταν μπορούσες να ακούσεις τα παιδιά να γελούν ενώ έπαιζαν τα παιχνίδια τους ή έτρεχαν στις αλάνες; Όσο μεγαλώνεις, τόσο σου ραγίζεται η καρδιά. Όσο είσαι παιδί είναι απλά μια περιπέτεια. Όταν γίνεσαι ενήλικας είναι απλά ανείπωτο. Σε ραγίζει όμως. Σου ραγίζει την καρδιά. Είναι ένας πόνος που δε σε αφήνει ποτέ να ανασάνεις. Δε θα δεις ποτέ ξανά ένα βουνό όπως παλιά. Δε θα δεις ποτέ ξανά τη θάλασσα όπως παλιά. Δε θα δεις ποτέ ξανά τα αστέρια όπως παλιά. Αλλάζει ο κόσμος σου και νιώθεις την απώλεια να διαπερνά κάθε φευγαλέα όμορφη εικόνα. Δε θα έχεις ποτέ αρκετά δάκρυα για όλα αυτά και θα συρρικνώνεσαι ανάμεσα στο χρόνο απλά όπως παλιά. Άραγε θυμάσαι τότε που η ζωή σου είχε πραγματικό νόημα; Σ' αγαπώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλοι είστε ευπρόσδεκτοι, καλοδεχούμενοι και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την επίσκεψη και το σχολιασμό σας! Σχολιάστε ο,τι θέλετε με ευπρέπεια και διακριτικότητα, χωρίς να προσβάλλετε ή να θίγετε με οποιοδήποτε τρόπο άλλα πρόσωπα... δηλ. χωρίς βρισίδια και μπινελίκια βρε παιδιά και προ πάντων χωρίς greeklish... ε, τι την έχουμε αυτήν τη ριμάδα τη γλώσσα μας..! Κάπου εδώ μέσα σουλατσάρει και η αγάπη μου!