Ένας άνθρωπος στάθηκε στη μέση του δρόμου και σκέφτεται πως ήταν. Τι υπήρξε κάποτε και τι πρόκειται να έρθει. Θυμάται την οικογένεια του. Τη μόνη οικογένεια που είχε γνωρίσει, αλλά η θλίψη δεν τον αφήνει να δει πιο πέρα από αυτήν. Θα αρνηθεί οποιεσδήποτε προσπάθειες να βρει συντροφιά, πλάθοντας συνεχώς δικαιολογίες άλλοτε ο ίδιος κι άλλοτε κάτι άλλο. Δε βλέπει μπροστά του τίποτα, παρά μόνο ερημιά. Είναι αδύναμος κι άμαθος να διαχειριστεί ζωές άλλων. Προτιμάει να περπατάει στο πουθενά, επιλέγοντας να έχει στο πλάι του μόνο μια αγάπη. Μοναξιά!
