Ένας άνθρωπος στάθηκε στη μέση του δρόμου και σκέφτεται πως ήταν. Τι υπήρξε κάποτε και τι πρόκειται να έρθει. Θυμάται την οικογένεια του. Τη μόνη οικογένεια που είχε γνωρίσει, αλλά η θλίψη δεν τον αφήνει να δει πιο πέρα από αυτήν. Θα αρνηθεί οποιεσδήποτε προσπάθειες να βρει συντροφιά, πλάθοντας συνεχώς δικαιολογίες άλλοτε ο ίδιος κι άλλοτε κάτι άλλο. Δε βλέπει μπροστά του τίποτα, παρά μόνο ερημιά. Είναι αδύναμος κι άμαθος να διαχειριστεί ζωές άλλων. Προτιμάει να περπατάει στο πουθενά, επιλέγοντας να έχει στο πλάι του μόνο μια αγάπη. Μοναξιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Όλοι είστε ευπρόσδεκτοι, καλοδεχούμενοι και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την επίσκεψη και το σχολιασμό σας! Σχολιάστε ο,τι θέλετε με ευπρέπεια και διακριτικότητα, χωρίς να προσβάλλετε ή να θίγετε με οποιοδήποτε τρόπο άλλα πρόσωπα... δηλ. χωρίς βρισίδια και μπινελίκια βρε παιδιά και προ πάντων χωρίς greeklish... ε, τι την έχουμε αυτήν τη ριμάδα τη γλώσσα μας..! Κάπου εδώ μέσα σουλατσάρει και η αγάπη μου!