ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ!

Για ένα ταξίδι που αφέθηκε στη μέση, ποτέ μην κλαις.
Χαμογέλα μονάχα, επειδή συνέβη!

Ναυαγήσαμε απρόσμενα.

Μνήμες νωπές κτύπησαν την πόρτα.

Ήρθες να περπατήσεις τη σκέψη μου.

Γέμισες το θάλαμο της χαράς μου.

Στης λήθης τη δοκιμασία.

Σπασμένος κάβος από το παρελθόν.

Γλυκιές στιγμές ανάκατες αρμύρας φόβου.

Καλοτάξιδο καράβι κόλλησε στα βαθιά.

Σύρθηκε στο λιμανάκι της ατολμίας.
Η άγκυρα λυπημένη βυθίστηκε.

Στερεμένα κύματα τα λόγια.

Αγνοούμενο το βήμα παραπάνω.
Όνειρα πεταμένα στο κατάστρωμα.
Λαθρεπιβάτης λαβωμένη ετυμηγορία.

Δεν αφουγκράστηκα την αδικία μέσα της.

Ντύθηκα μονόφθαλμος ανόητος κουρσάρος.
Ένα μισοτελειωμένο χτυποκάρδι χώθηκε αμπάρι.

Μπερδεμένος μπούσουλας άλλαξε διαδρομές.
Κάποιος αισθηματικός κύκλος βούλιαξε.
Μας κράτησε το σωσίβιο της αγάπης.

Ανάμνηση ακυβέρνητη αυτό το ραντεβού.

Βρεθήκαμε στα απρόσμενα.

ΝΟΕΜΒΡΙΑΝΟΣ!

Ο ήλιος δύει.
Η λάμψη της γης έμεινε.

Έφυγε κάποιο καλοκαίρι.

Εδώ είσαι, στο φθινόπωρο.
Δυο βήματα από την άνοιξη.

Πιο λίγο φως λάμπει τώρα.

Μετά το δείλι του Οκτώβρη.

Πριν την έξαψη του Δεκέμβρη.

Οι άνθρωποι σε παραβλέπουν.
Σε μπέρδεψαν μέσα στα χρόνια.

Τα τελευταία φώτα ξεθωριάζουν.

Υπάρχει μια παγωμάρα γύρω σου.

Πλειάδες χάνονται πριν βγει ο ήλιος.
Πεφταστέρια μυροβολούν χρυσάνθεμα.

Ώρα να ξεφύγεις από αυτόν τον τόπο.

Από θραύσματα, από βογγητά, από χάπια.
Αντανακλά ο ήχος της βροχής στα φύλλα σου.
Δε μπορείς να σταματήσεις να διαλογίζεσαι.
Είσαι η σοφία της καρδιάς του φθινοπώρου.

Μια παγωμένη καρδιά που ποτέ δε λιώνει.
Ήσυχος, μυστήριος κι απροσδόκητα όμορφος.
Θα κάνεις τη συγκομιδή στις σκέψεις σου.
Να προετοιμάσεις έναν μεγάλο ερχομό!

ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ!

Γεια σου! Είσαι εκείνος που μισεί τη ζωή του. Που φωνάζει μόνος του στο δωμάτιο του μακριά από όλα κι από όλους. Που δεν έχει τίποτα περισσότερο να αποδείξει σε αυτόν τον κόσμο και περιμένει τη μέρα του θανάτου του ως λύση των προβλημάτων του. Που θέλει να εξαφανιστεί και να μην επιστρέψει ποτέ. Μην εγκαταλείπεις! Φύγε από τη ζωή τη χωματένια. Είσαι ξεχωριστός για κάποιον. Έχεις τη δύναμη να πολεμήσεις εναντίον όλων που σε κάνουν να αισθάνεσαι θλιμμένος, ανυπόφορος, μοναχικός. Άσε την πόρτα της ψυχής σου ανοικτή. Δεν είσαι ένας περαστικός που μετράει μονάχα τις καλές στιγμές του. Ο κόσμος είναι δικός σου. Να ξεχάσεις, να ερωτευθείς, να ταξιδέψεις, να φας, να κάνεις φίλους, να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα, να συγχωρείς αυτούς που σε έκαναν να αισθάνεσαι λυπημένος. Είσαι σπουδαίος. Απλά να πιστεύεις στον εαυτό σου και να ασχοληθείς με τον σκοπό της ζωής σου. Είσαι ωραίος. Είσαι διαφορετικός. Είσαι σημαντικό πρόσωπο. Απλά να είσαι ο εαυτός σου και να πιστεύεις σ' αυτόν. Σ' αγαπώ!

ΑΟΡΑΤΟΙ ΗΡΩΕΣ!

Υπήρχε ειρήνη στο λυκόφως.
Στα χέρια ηλιθίων τρεμοσβήνει.
Αδιάφορες μένουν οι απόψεις τους.
Προσκλητήριο η γη των αθανάτων.
Ενσαρκωμένο καθήκον η τρέλα.
Με τη σκέψη ατένιζε η σημαία.
Διασταυρούμενα πυρά η απόφαση.

Ψυχές σηκώνονται από τις στάχτες.
Κορμιά δώσανε στο θάνατο αξία.

Καρτέρι δόξας η ανδρεία.
Εμβατήριο σάλπιγγας οι φλόγες.

Μετρημένη ζωή στα χαρακώματα.

Ναρκοπέδιο οι ερπύστριες του φόβου.

Στο χώμα κείτεται βουβή συνείδηση.

Αίμα αχνιστό ωδή στους ουρανούς.
Θαλάμη οι αναπνοές των δράκων.
Ιππότες παλεύουν στον αγέρα.

Μάνες θρηνούν επιταφίους.

Τελεσίγραφο η ελευθερία.
Από τα κόκαλα βάφεται η ιστορία.
Λόφοι καίγονται στις μακρινές φωτιές.
Παιδιά από τις αλάνες προκάλεσαν τις απώλειες.

Θρύλος οι θυσίες εκείνων που κινδύνευαν τα πάντα.
Σε έναν απελπισμένο κόσμο.
Έτοιμα όλα για την λαμπερή γιορτή.
Στη μάχη ξεκλειδώνει η πύλη Παραδείσου.
Οι τελευταίοι στέκονται προσοχή στην ελπίδα.
Ένα νεκροταφείο περιμένει τους νεκρούς του.

Μια πατρίδα περιμένει τους ανώνυμους ήρωες της.

Υ.Γ.: Οι ήρωες πεθαίνουν, ενώ οι δυνατοί ήρωες δε χάνουν!

ΣΥΡΙΑ

Συρία, από που έρχεται η γαλήνη σου;

Πες μου, έχεις καταναλώσει φωτιά;

Μήπως η καταιγίδα έπεσε στους δρόμους σου;

Μήπως η πληγή άπλωσε το χέρι της;

Και η Συρία απάντησε απαλά:

"Αν η φωτιά ξοδεύονταν με τόσο πόνο

η λαμπρή μου αυλή θα υπήρχε ξανά.

Αν η καταιγίδα έπεφτε στους δρόμους μου

η αγορά μου θα πλένονταν και θα ήταν ξανά.

Αλλά η πληγή έβαλε το φονικό της χέρι

σε γέρους, γυναίκες και παιδιά.

Και όσα αγαπώ, έχουν φύγει

έχουν χαθεί!"

Υ.Γ.: Και αν υπάρχουν καλά κρυμμένα μυστικά, θα προστατεύονται αυτά από τον πόνο!